Archive Portal Europe

vrijdag 9 juli 2010

De weg naar Kaapstad en Bali

Holland kleurt Oranje. Ik heb begrepen dat er meer dan 13 miljoen Nederlanders hebben gekeken naar de GEWONNEN halve finale (op naar ons eigen trauma :-)! Wij hebben daar ook aan proberen bij te dragen. Want hoewel de verjaardag van L. de hoofdreden van ons snelle vertrek naar Bali was, kon het een en ander natuurlijk pas gebeuren na de wedstrijd. Die hebben we bekeken in de plaatselijke Hollandse kroeg. Iedere plek ter wereld heeft wel zo'n kroeg. Je kent het wel: Shell familie in de ene, Hollandse man van middelbare leeftijd met vrouw van ver onder deze leeftijd in de andere hoek... Oudhollandse gezelligheid! Toen de eerste goal door uitgerekend een Indo werd gemaakt, ging het dak er natuurlijk af!

De volgende dag vertrokken we met de bus richting Bali. Dit vervoersmiddel hadden we op de stadsbussen en de bemo's nog niet gehad.


Grotere kaart weergeven

Het was een hele ervaring. Het motto van de busmaatschappij was "There is always room for one more". Een bus kent een vast aantal plaatsen. In Indonesiƫ geldt dat alleen voor de zitplaatsen. Het aantal overige plaatsen (hang-, lig-, hurk- en hangplaatsen, red.) is afhankelijk van de grootte van de reiziger inclusief eventuele bagage. Het is dat het kabeltje van het fototoestel nog in Nederland ligt, maar anders had ik u kunnen verblijden met diverse afbeeldingen van tenen, handen en van mijzelf met op mijn schouder een in slaap gevallen medereiziger. Lekker knus. L. en ik begrepen nu waarom de jongen van de touroperator met bezorgd gezicht bleef herhalen dat het om de laatste zitplekken ging. Maar gedurende de 19 uur reistijd maak je wel nieuwe vrienden. Omdat we elkaar niet altijd begrijpen en ik sowieso "Gado Gado" wordt genoemd, zijn wij ook maar overgegaan op bijnamen: opa Sok, opa Lastig (kon niet blijven zitten en viel dus elke keer om), monster 1 en 2 (twee kleine jongentjes die best wat Ritalin zouden kunnen gebruiken), Kwik, Kwek en Kwak (lagen boven ons op de hoedenplank) en Saaie Duitse. In Gilimanuk namen we afscheid van elkaar.

Nu zitten we dus in Lovina. Strand, zon en lekker niets doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen