Archive Portal Europe

dinsdag 27 september 2011

Shoot me

Plaatjes schieten, dat moet natuurlijk. Wie gelooft je anders? Hierbij een voorproefje. Ze geloofde er niets van ;)

DSC03089

Nie-Blankes

Voor mij was Johannesburg vooral indrukwekkend vanwege het hoge misdaadcijfer dat de stad altijd kreeg. Nu ik een paar dagen heb mogen rondlopen, ben ik vooral onder de indruk van de weerbaarheid en positiviteit van de stad.

Een aanrader is het Apartheidsmuseum dat je vanaf de ingang kennis laat maken met het systeem van segregatie. Het is een wonder dat het land zo goed uit Apartheid is gekomen.

Alles is relatief natuurlijk. Een dag eerder zijn we op de fiets (en met begeleiding van locals) door delen van Soweto gegaan. Dan zie dat de omwenteling voor veel mensen alleen op papier heeft plaatsgevonden. Veel huizen hebben nog tijd geen stromend water en het riool is nog van het type 'open'. Het oude huis van Mandela is inmiddels een museum.

Het andere uiterste vind je op de daken in de binnenstad. Stinkend rijk en hip (nou, ja: goed verzorgd) Johannesburg flaneert dan op een van de zondagsmarkten. Je bent dan mijlenver van De township.

- Posted using BlogPress from my iPhone

BVN

Tijd voor luxe. Na de ongerepte natuur van Mozambique en de bijbehorende sanitaire voorzieningen was Johannesburg precies wat we nodig hebben. Na dit weekend moet ik toegeven dat ik wat bevooroordeeld ben geweest ten opzichte van de stad. Het was een vakantie in een vakantie.

De wijk Melville ter hoogte van 7th street was onze uitvalsbasis. The Melville Turret Guesthouse: een klein paradijs. Werkende douche, een toilet mèt wcbril en om de hoek een trits restaurants en barretjes zonder gefrituurd eten. Ik kan er niet omheen: we zijn stadsmensen.

We waren ook hopeloos 'out of place'. De drie kernwaarden van Johannesburg, 'jong', 'hip' en 'fris', zijn na drie weken met een rugzak tillen niet meer van toepassing. Maar als je de dertig gepasseerd bent, zal je dat worst wezen. Zeker wanneer je een stevig stuk Springbok wordt voorgezet en je voldaan bij terugkomst in je kamer ontdekt dat je precies op tijd bent voor de samenvattingen van de Eredivisie op BVN. Het einde van de vakantie nadert, op aangename wijze.

- Posted using BlogPress from my iPhone

zondag 25 september 2011

Snor




Pas op wereld. Na een kleine maand is het dan eindelijk gelukt: ik heb een snor.

- Posted using BlogPress from my iPhone

vrijdag 23 september 2011

I love it when a plan comes together

Naast het concept 'Afrikaanse tijd' (een enigszins losse houding ten opzichte van de tijdsbeleving) is de meest waardevolle les tot nu toe: 'you need to make a plan.'

Veel gaat zoals het gaat in Mozambique. Daar moet je ook niet moeilijk over doen. Ik deed dat de eerste dagen wel, maar daar is het veel te heet voor. Bovendien levert het niet zoveel op: wat is een uurtje meer of minder?

Het is slimmer om op de tijden dat je verlangt naar zaken zoals spoorboekjes, regels en een memorie van toelichting een plan te maken. Een plan met de mensen om je heen, het beschikbare materiaal en zo nodig de ruilmiddelen die je hebt (van pennen tot schoenen en slippers).

Met een plan kom je ver, onderhandel je over dieselprijzen, zit je in een tuktuk of achter op een pickup en fungeert jouw backpack als iemands tijdelijke bed. En natuurlijk let jij dan even op de kinderen.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Vasco da Gama

Een knappe 500 jaar geleden zette Vasco da Gama voet op wat nu heet Ilha de Mozambique. Ik weet niet wat hij er van vond, maar het is hier prachtig. Ook hier lijkt het alsof men 300 jaar geleden dacht: het is wel prima zo.

Ik heb begrepen dat de meeste stenen gebouwen hier al sinds de 18e eeuw staan (het gros van de oorspronkelijke bebouwing, origineel en Portugees is door de Nederlanders in de 17e afgebrand) en je waant je dus in andere tijden.

Het is hier heerlijk rustig en er is nog weinig tourisme. Blijkbaar ook weinig tot geen Chinezen, want de plaatselijke jeugd kon er niet over uit dat er een kwart Chinees op hun eiland zat. Ik ben inmiddels een kleine beroemdheid, want overal wordt ik nu nagewezen terwijl men fluistert dan wel schreeuwt: 'ti's een Chinees!'


- Posted using BlogPress from my iPhone

Nunca

Nampula-Ilha de Mozambique was weer origineel met de chapa. Aanvankelijk zag het er slecht uit want de motor wilde maar niet aan slaan. Een hamer bracht gelukkig uitkomst. Er is altijd een oplossing.

Het eiland is verbonden met het vasteland via een brug. Een brug smaller dan de bus waar wij in zaten. Gelukkig stond er een pick-up klaar, waar gek genoeg heel de bus op bleek te kunnen. Inclusief bagage.

Het gestapel leidde op het eiland, toen twee gezette dames op bestemming waren aangekomen, tot een kleine ruzie, waarbij ik getergd: 'Mira nunca' begon te schreeuwen. Het maakte weinig indruk. Zelfs mijn snor (miracleus verschenen na drie weken zorgvuldig niet scheren) hielp niet. Ze bleven er van overtuigd dat ik een zak rijst had verstopt onder mijn tas. Het was dat ik net een sms over de 1-0 van Matavs had ontvangen...

- Posted using BlogPress from my iPhone

donderdag 22 september 2011

Back to the future

Soms lijkt het alsof de tijd hier stil is blijven staan. Dit geldt zeker voor de havenstad Beira. Het lijkt alsof de stad in een soort tijdcapsule heeft gezeten. Een capsule met scheurtjes. Het voelt namelijk alsof er rond 1954 is besloten niets meer aan onderhoud te doen. Dit is tragisch genoeg misschien ook wel het geval want tijdens de vrijheidsstrijd en de daaropvolgende  burgeroorlog (al is dat gezien de grote buitenlandse bemoeienis niet echt de juiste term) zijn grote delen van het land jarenlang letterlijk afgesloten geweest van de rest van de wereld.

Wat je ziet is dan ook een ongelooflijk vervallen stad, maar wat een pracht! Overal waar je kijkt art-deco, op elke hoek een juweel. Hoogtepunt was het bezoek aan restaurant Pique Nique, waar naast het interieur ook de obers (met zwarte das en wit overhemd) uit die vervlogen jaren stammen. Klasse. Het klinkt wat koloniaal, maar Beira was een onverwacht bezoek aan het verleden.

Hoe anders is Nampula, onze transitstad in het noorden. Hier heeft men ook alles gelaten voor wat het was, maar de enige charme van deze stad is het vliegveld.


dinsdag 20 september 2011

Ken je die mop van de bus naar Beira?

Eigenlijk wilden we nog niet weg uit Vilanculos: het weer, de zee, de eilanden, vissen. dolfijnen en de gezelligheid. Je raakt er gewend aan. Vakantie is echter hard werken, dus we gingen voort. Ons vliegtuig naar Nampula zou over twee dagen vertrekken.

De overgang van zuid naar noord is er een met obstakels. Er ontbreken wat zaken in het noorden van Mozambique, zoals infrastructuur, water en transportmogelijkheden. Dat laatste ervoeren wij rond 03:15 plaatselijke tijd, toen, tot ons lichtelijke chagrijn, de bus die ons binnen 10 tot 12 uur naar Beira zou brengen niet ging. Te weinig mensen volgens de buschauffeur, die onder dwang van de aanwezige politieagent wel netjes ons geld teruggaf. Onze lift naar het busstation zei toen: 'We have a transportation problem', waarna ik het niet kon nalaten om hem te corrigeren door te zeggen: ' No, we have a transportation problem.'

Na het aanbod om ons voor het luttele bedrag van 13.000 Meticals te rijden te hebben afgeslagen zat er niet anders op dan te kijken of we met iemand mee konden liften. Toen werd het stil. Voornamelijk bij een Nederlands stel waarvan het vrouwelijke gedeelte de dag er voor nog vol was van haar vrijwilligerswerk voor Young Africa in Beira.

Na het ontbijt en het schilderen van een mooi liftbordje bracht een taxi ons naar Pembora junction. Het kon niet anders, zo verzekerde men, dan dat er vroeg of laat een bus naar Beira zou langskomen. Helaas kwam er de eerste 1,5 uur niets voorbij, behalve een personenauto met daarin twee landgenoten waarvan er minstens 1 een vrijwilligersproject heeft gedaan. Helemaal voor niets een half uur glimlachend zitten luisteren naar een nogal droog verhaal over dansworkshops. Tot zover de solidariteit onder landgenoten.

Maar gelukkig konden we wel bouwen op afstammelingen van Nederlandse kolonisten! Uit het niets stonden daar Pun en John, twee professionele jagers van midden twintig, die op weg waren naar ' their camp' en nog langs Beira moesten voor proviant. Of we mee mochten? Geen probleem. De aanvankelijke 10 tot 12 uur werden gereduceerd tot een kleine 7 uur reizen en we weten nu alles over Big Game hunting in de verschillende concessies in Mozambique, game preservation, type jachtgeweren en de miljoenenwereld van de jacht 'where money is no factor'. Geweldige rit en geweldige verhaal. En passant weten we nu ook alles van de verschillende vogels die we onderweg zagen, de bomen en rivieren. Toen we in Beira waren vonden we het jammer dat we er al waren. 

dinsdag 13 september 2011

Wadlopen

Vilankulo begint in Maxixe. Je neemt een bootje van Inhambane naar deze plek en pakt dan een chapa richting het noorden. Hier begint een ander stuk Mozambique. Misschien omdat je de Zuid-Afrikaanse touristen achterlaat. De bustocht kan ik niemand aanraden. Een busje voor 12, maar dan met 20 tot 23 mensen (afhankelijk van de bagage en bestemming). Ik heb persoonlijk de hele rit op één bil gezeten. Het waren de langste 4 uur van mijn leven. Terwijl ik een reis van 23 uur in Indonesië een feest vond!  Het was de ellende waard. Vilankulo en de eilanden Bazaruto, Benguera en Magaruque zijn fantastisch. Het duiken is veel mooier dan Tofo en weer de walvissen... En zo waar: Ray's! Wow!  Ik begrijp: je had er bij moeten zijn.  Vanavond ga ik naar de lokale kroeg voor Barcelona - AC Milan... Naar verwachting ook iets waar je bij moet zijn. 

zaterdag 10 september 2011

Uit de film

Ons uiteindelijke doel was Tofo. Daar kon gedoken worden. Om er te komen neem je vanaf Inhambane een chapa samen met wat kippen, een of twee morsige mannetjes en hele schattige baby's (niet behorend tot de mannetjes voor de duidelijkheid).

Tofo is de bom. Je loopt over het strand en je ziet wat je normaal alleen in films ziet (om dicht bij huis te blijven ;). Het duiken is hier misschien minder mooi dan in Indonesië en Egypte, maar je ziet hier bijzondere dingen. Wanneer kom je nu op 3 meter afstand van een walvis of zie je een dolfijn met een enorme tonijn in zijn bek voorbijzwemmen? Onder water hoor je ze praten en zie je reuzenschildpadden, lionfish en potato groupers zwemmen. Geweldig. Wat absoluut nog moest gebeuren was een zoektocht naar de whale shark. Het lukte ons in drie dagen tijd niet. Het besluit was dan ook niet te vertrekken zonder deze vis. Een zeer tof Belgisch koppel bezweerde ons ook niet zonder te vertrekken. Het was meer dan bijzonder. Een filterhaai. Beesten! We zwommen uiteindelijk naast een exemplaar van 6 meter. Een kleintje volgens de gids. Hij heeft ze van 20 meter lang gezien. Maar voor mij groot genoeg.

Een hoogtepunt! Het enige wat we nu nog missen in ons rijtje zijn de manta rays, maar morgen vertrekken we naar Vilankulo. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Inhambane by Express

Om vijf uur 's ochtends vertrok de late bus uit Maputo richting Inhambane. Omdat het niet echt verstandig is om met rugzak en blonde vriendin in het donker naar het busstation te lopen (het is ook niet te lopen bleek) kwam een taxi ons afhalen. De chauffeur is een held! Nadat een achterband subtiel maar gedecideerd was leeggelopen, reed hij onverstoorbaar verder. Ik moest wel links gaan zitten om het gewicht beter te verdelen. Met de geur van verbrand rubber kwamen we op tijd aan om een van de bussen naar het noorden te pakken. Volgens het bordje op het dashboard hadden wij de express te pakken en ongeveer 100 Meticals te veel betaald. Het was een swingende rit.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Avenue de Patrice Lumumba

David van Reybrouck zat al op Schiphol in mijn tas. Het was dan ook alleen maar passend dat we een hostel op de avenue Patrice Lumumba namen. Of Maputo een typisch Afrikaanse stad is weet ik niet, maar het voldoet wel aan al mijn verwachtingen: stoffige avenues, veel marktjes en schimmige Russische en Zuid-Afrikaanse zakenmannen. 's Avonds wordt er muziek gespeeld, gegeten en bier gedronken. Dat we daar aan mee doen spreekt voor zich.


- Posted using BlogPress from my iPhone

donderdag 8 september 2011

Via Ermelo naar Maputo

Voorafgaand aan onze trip naar Jo´burg vroeg ik wat Zuid-Afrikaanse vrienden of ze nog tips hadden. Ze hadden er allemaal één: niet gaan. Omdat ik nogal panisch aangelegd ben, had ik al een heerlijk verblijf in het hotel voor ogen. Verstevigde deur en bewaker inclusief. L. de eeuwige optimist dacht hier natuurlijk anders over. Een enkel taxiritje heeft dat genezen. Het station zo´n beetje in Hillbrow ligt, was het voor mij een bevestigend en voor L. een ontnuchterend ritje.

De bus naar Maputo daarentegen was leuk, vooral omdat we ons op bekend terrein begaven: Ermelo, Middelburg en zo waar: Belfast!




zaterdag 3 september 2011

Come fly with me

De Arabische lente zet langzaam maar zeker door. Miljoenen Egyptenaren, Libiërs en Jemenieten omarmen of bevechten hun vrijheden met hartstocht. Miljoenen, maar niet de stewardess van vlucht 0839 naar Johannesburg van Egypt Air. Zij verzet zich met alle macht, met heel haar ziel tegen elke vorm van evolutie, hoop en passie. Ik waardeer haar doorzettingsvermogen en haar getergde blikken. Hoe zij het eten neerkwakt op mensen, morst op hoofden, slaap ruw verstoord met een subtiele elleboogstoot en zucht bij elke vraag. Het is kunst. Ballet bijna. Van haar mag alles blijven zoals het was. Je doet het er maar mee.

vrijdag 2 september 2011

Hema worst

We gaan iets nieuws doen. Dat betekent dus weer wat nieuwe blogposts. Dat bespaart mij enkele avonden herhaling. Hoe het was? Kijk maar op mijn blog. Nog actueel en interactief ook. Vandaag vertrekken we. Eerst richting Johannesburg. Met een Hemaworst in onze rugzak. Uit respect voor deze worsten.

 

En voor de sociale inbrekers die meelezen: ons huis wordt bewoond. Er is zelfs een hond.