Archive Portal Europe

woensdag 28 juli 2010

Familiebezoek en onderzoek

Stamboomonderzoek. Als student Geschiedenis had ik er niets mee. Tijdens mijn frequente koffiepauzes vond ik niet het onderzoek, maar de onderzoekers fascinerend. Ze konden uren met elkaar praten over verre voorouders en concludeerden dan meestal met de opmerking dat zij waarschijnlijk afstamden van een oud adellijk geslacht. Het zal je hobby maar zijn dacht ik dan.

Alles veranderde toen ik na het wederom scheiden van mijn ouders (2x trouwen = 2 x scheiden, ze doen graag dingen dubbel). Op dat soort momenten wil je namelijk wel weten uit wat voor soort hout je eigenlijk gesneden bent. Mijn vader is wat zwijgzaam over dat soort zaken, maar daar heb je dan gelukkig archieven en archiefinstellingen voor.

Als ik kijk naar de verschillende netwerken en mijn eigen ervaring dan valt mij op dat de genealoog het zelf wel red in eigen kring. De vriendendiensten bewijzen dat. Als archief en als archivaris moet je daar niet willen helpen. Luisteren is voldoende: het is jouw taak om te zorgen dat de bronnen toegankelijk blijven of worden gemaakt. Dat je weet wat je hebt en wat je niet hebt. Welke antwoorden je moet hebben vertelt de gemeenschap wel.

De FamilySearch indexing tool is een goede manier om bronnen gestructureerd en eenduidig te ontsluiten. Ik heb niet veel voeling met de achterliggende organisatie en diens motivatie, maar dergelijke instrumenten zijn mijns inziens onontbeerlijk bij de ontsluiting van genealogische bronnen.

Op vakantie lees je boeken

Het is altijd aan te raden om enkele boeken mee te nemen op vakantie. Reizen is namelijk voor een groot deel wachten. Wachten op het vliegtuig. Wachten op de boot. Wachten op de bus. Wachten op elkaar. Aanvankelijk allemaal momenten om je ogen uit te kijken, maar na de eerste trits wachtsessies geeft een boek veel troost.

Om een beetje bij te houden wat je hebt gelezen heb ik (ook om mijn 23 archiefdingen weer op te pakken) de boeken die ik tijdens mijn vakantie heb gelezen opgenomen in LibraryThing. Interessante applicatie. Grote voordeel is zoals bij veel van de dingen het feit dat je het lijstje niet kwijtraakt en direct kan delen met anderen. Zo weet iedereen wat je hebt gelezen en weet iedereen dat dat geweldige idee dat je het werkoverleg inslingert niet van jou is, maar van de auteur van het laatste boek dat je hebt gelezen. Is wel zo helder.

Om die reden heb ik direct de literatuurlijst van mijn scriptie opgenomen.

dinsdag 27 juli 2010

Foto's dan maar

Je vergeet altijd wel iets op vakantie. Dit maal het kabeltje van het fotomasjien. Gelukkig lag de kabel in de bovenste la. Dus voor de thuisblijvers een kleine selectie. Ik zie jullie bij de koffieautomaat.

Indonesie 2010 012

Indonesie 2010 025

Indonesie 2010 043

Indonesie 2010 119

Indonesie 2010 189

Indonesie 2010 219

Indonesie 2010 319

zondag 25 juli 2010

Istanbul


Jakarta-Istanbul-Amsterdam weergeven op een grotere kaart

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Dat valt bij deze vakantie wel mee. Natuurlijk moeten we bijna 15 uur vliegen met de benen in de nek, maar daar staat dan wel weer een drankje in Istanbul tegenover. Het is geen straf. Nog een paar uurtjes en we zijn weer in Nederland. L. begint dinsdag weer en ik heb buiten de redactievergadering van het Archievenblad morgenmiddag nog een week respijt. Ik ga woensdag voorzichtig mijn e-mail maar eens lezen. Met stille kracht...


- Posted using BlogPress from my iPhone

donderdag 22 juli 2010

Kuta, Bali


View Larger Map

Inmiddels zijn we weer op pad. Omdat we vanaf Bali naar Jakarta vliegen trokken we richting het zuiden. Nu zitten we in Kuta op Bali. We waren gewaarschuwd, maar het is dichtbij het vliegveld. Hoe erg kan het zijn...?

Na ongeveer vier minuten kan ik je dit vertellen: als je slim bent kom je nooit in Kuta, Bali. Al het mooie van Indonesië van de afgelopen weken is hier in één keer weggespoeld. Alleen met een stevige borrel is het enigszins dragelijk. Als je van Lloret de Mar houdt zit je hier uitstekend, maar in alle andere gevallen: het strand van Scheveningen heeft meer allure.

Morgen vertrekken we hier weer. In Jakarta ga ik dan nog op zoek naar een shirt van Persija. Daarna bereid ik mij mentaal voor op de reis terug naar Belanda en vergeet ik de Bali episode. Hebben we al een kabinet?


- Posted using BlogPress from my iPhone

Kuta, Lombok

Na mijn surfervaring is er enige verwijdering tussen mij en L. ontstaan. Mijn andere oor zit nu ook dicht. Gelukkig heeft L. een boek bij zich en zijn de stranden hier heerlijk. Mijn gehoorschade heeft gek genoeg geen invloed op mijn rijvaardigheid. Dat ze in Indonesië niet om een motorrijbewijs vragen heeft daar niets mee te maken.


View Larger Map

Het zuiden van Lombok is prachtig. Kuta en omgeving kennen alleen adembenemende baaien en dito stranden. Het mooiste stuk Indonesië waar we tot nu toe zijn geweest. We kunnen het weten, want dankzij het gebrek aan fatsoenlijke bewegwijzering hebben we het gehele zuiden gezien. Vooral de bergapen waren leuk. Deden mij denken aan familie. Minder grappig was het veelal ontbreken van wegdek, ook bij stijle afdalingen. Op dat moment dacht ik vooral aan de verder onderverzekerde motor en bestuurders. Waarbij het eerste mij meer dwars zat dan het tweede.

zaterdag 17 juli 2010

Bangkok Women R Actually Fellas

Geen appel, maar een oorontsteking (linkeroor) luidde de zondeval in. We moesten het paradijs dat Gili Trawangan is achterlaten. Niet dat we niet konden blijven, maar ik mocht niet meer duiken van de dokter.

Op Gili T ben ik namelijk toegetreden tot het duikersgilde en mag ik mij nu een Open Water Diver noemen. Dat klinkt heel stoer en dat is het ook ;) Een hele ontspannen gilde. Je zou er je baan voor opgeven.

Zo ontspannen dat alleen een fikse pijn mijn humeur wist te verpesten. Ach, dan maar door. Nu zitten we een nachtje in Senggigi(een spookstad) op weg naar Kuta Lombok. Op naar een andere gilde: het surfersgilde.

De reis gaat door...


Grotere kaart weergeven

zondag 11 juli 2010

Het noorden van Bali

Over het noorden van Bali en Lovina kan ik kort zijn: als je niet gaat duiken, kun je er beter niet heengaan. Het is nogal tam. Het is wel wat meer ingericht voor toeristen, maar dat betekende vooral een afscheid van het heerlijke eten van Java... In Lovina is de houtoven pizza populair met op twee de bordjes pasta... Bah!


Grotere kaart weergeven

De enige remedie: doorreizen. Geen straf. Met de bemo door het prachtige Bali uit de reisboekjes en per boot naar de Gili's. Paradijs!


Grotere kaart weergeven

- Posted using BlogPress from my iPhone

vrijdag 9 juli 2010

De weg naar Kaapstad en Bali

Holland kleurt Oranje. Ik heb begrepen dat er meer dan 13 miljoen Nederlanders hebben gekeken naar de GEWONNEN halve finale (op naar ons eigen trauma :-)! Wij hebben daar ook aan proberen bij te dragen. Want hoewel de verjaardag van L. de hoofdreden van ons snelle vertrek naar Bali was, kon het een en ander natuurlijk pas gebeuren na de wedstrijd. Die hebben we bekeken in de plaatselijke Hollandse kroeg. Iedere plek ter wereld heeft wel zo'n kroeg. Je kent het wel: Shell familie in de ene, Hollandse man van middelbare leeftijd met vrouw van ver onder deze leeftijd in de andere hoek... Oudhollandse gezelligheid! Toen de eerste goal door uitgerekend een Indo werd gemaakt, ging het dak er natuurlijk af!

De volgende dag vertrokken we met de bus richting Bali. Dit vervoersmiddel hadden we op de stadsbussen en de bemo's nog niet gehad.


Grotere kaart weergeven

Het was een hele ervaring. Het motto van de busmaatschappij was "There is always room for one more". Een bus kent een vast aantal plaatsen. In Indonesië geldt dat alleen voor de zitplaatsen. Het aantal overige plaatsen (hang-, lig-, hurk- en hangplaatsen, red.) is afhankelijk van de grootte van de reiziger inclusief eventuele bagage. Het is dat het kabeltje van het fototoestel nog in Nederland ligt, maar anders had ik u kunnen verblijden met diverse afbeeldingen van tenen, handen en van mijzelf met op mijn schouder een in slaap gevallen medereiziger. Lekker knus. L. en ik begrepen nu waarom de jongen van de touroperator met bezorgd gezicht bleef herhalen dat het om de laatste zitplekken ging. Maar gedurende de 19 uur reistijd maak je wel nieuwe vrienden. Omdat we elkaar niet altijd begrijpen en ik sowieso "Gado Gado" wordt genoemd, zijn wij ook maar overgegaan op bijnamen: opa Sok, opa Lastig (kon niet blijven zitten en viel dus elke keer om), monster 1 en 2 (twee kleine jongentjes die best wat Ritalin zouden kunnen gebruiken), Kwik, Kwek en Kwak (lagen boven ons op de hoedenplank) en Saaie Duitse. In Gilimanuk namen we afscheid van elkaar.

Nu zitten we dus in Lovina. Strand, zon en lekker niets doen.

donderdag 8 juli 2010

HBS meneer... Meisjes uit Arnhem! Aduh!

Morgen vertrek ik vanuit Yogya richting Lovina op Bali. Het betere strandwerk. De stad zit er op en L. is donderdag jarig (ze wordt weer 30). Dat zal een ander soort Indonesië worden.

Yogya een toeristische must do. Niet alleen heeft Yogya een echte kraton, ook de omgeving geeft voldoende reden tot een kort verblijf. Want niets minder dan de Borobudur en het Prambanan tempelcomplex staan op enkele kilometers buiten de stad.


View Larger Map

Yogya is het leukst als je een beetje voorbereid naar de stad komt. Je moet de geschiedenis kennen om de stad te kunnen waarderen. Want zoals in alle andere Aziatische steden zou een welstandscommissie nog enig missiewerk te verrichten hebben. Het toppunt van de stad vond ik dan ook het levende stuk geschiedenis dat ik tegen het lijf liep in de kraton. Het was een van de oudere beheerders die nog vloeiend Nederlands sprak. Beter dan hullie in Nederland schatte ik zo in. Hij was ook niet te stoppen: "HBS meneer. Ik was zwak in de wiskundige vakken, maar sterk in de sociale vakken. En weet u wat ze zeggen over Arnhem? Dat de meisjes zo mooi zijn! Meisjes uit Arnhem! Aduh!"

dinsdag 6 juli 2010

Pasar op een heuveltje

Om ons de omgeving te laten zien had mijn vader een auto gecharterd. Of liever gezegd: hij had een broer van een vriendin inclusief auto geregeld. Daarmee konden we richting Kopeng om de Gunung Merapi en Gunung Merbabu te bekijken. Dat was in elk geval het plan. Het werd uiteindelijk Semarang. Laaghangende bewolking. Niets te zien.


View Larger Map

Semarang is de stad van mijn oma. Veel herinnert nog aan de koloniale tijd. Toko Oen voorop, maar ook de duizend deuren gevangenis... Ook hier zie je weer dat dit verleden niet meer leeft.


View Larger Map

De omweg leidde ook tot een onverwacht juweeltje : een pasar ergens in een bergdorpje (de naam ben ik al weer kwijt, maar het zou Ungaran geweest kunnen zijn) waar we de plaatselijke bakso hebben gegeten. Makan enak! Hier heb ik ook bijna L. kunnen verkopen, maar ik kon niet instemmen met de prijs. Heftig afdingen hielp niet: L. is niet te koop.

Op andere fronten trok ik echter aan het kortste eind. Bij Keta mocht de Belanda voor slechts $3 de berg op, tegen de 30 cent voor de Indonesiër. Ja, het leven is hard.


- Posted BlogPress from my iPhone

maandag 5 juli 2010

Zwetend naar Salatiga

Nu ik weer terug ben in Yogja neem ik weer even tijd om wat ervaringen vast te leggen. Tussen twaalf en drie is het hier toch te warm. Iets waar de imam geen last van heeft, want die roept luidkeels op tot gebed.

De afgelopen dagen ben ik op bezoek geweest in Salatiga. Dat was geen sinecure want vanuit Yogjakarta betekende dat twee uur met de stadsbus richting het noorden. Connexxion kennen ze hier niet, maar de hop-on-hop-off methode wel. Met of zonder backpack. De zweetbus noemen ze het hier. Dat is geen metafoor.


View Larger Map

Wederom zaten we gedurende de eerste twee uur met de vraag of we wel de juiste richting opgingen, maar het was wel erg gezellig. Muziek, hapjes en ons toelachende gezichten. Want ook L. is hier met haar blonde haar een toeristische trekpleister. Ze moet constant met iedereen op de foto. Dat is niet erg, want voor 2000 Idr. is dat natuurlijk geen enkel probleem ;-)

Na een overstap en een motorritje waren we er. Eerst natuurlijk makan makan, want er gebeurt hier niets zonder voldoende brandstof. Daarna werden we aan iedereen voorgesteld. Handen en voetenwerk en veel blijven glimlachen. Daarna hebben we maar een dutje gedaan vanwege de jetlag. Bovendien moesten we fit zijn, want om 21:00 lokale tijd begon de kwartfinale. Met een Bintang in de ene hand en een pisang goreng in de andere zagen we daar de glorieuze 2-1! Gekkenhuis! Mijn vader kreeg bijna een derde hartaanval.

zondag 4 juli 2010

Erfgoed en zwavel


View Larger Map

Jakarta is een aparte stad. Ik ben vanuit Nederland met veel verwachtingen vertrokken, maar weinig herinnert hier aan Nederlands-Indië. Die tijd is in de hoofdstad voorbij. Het is ook 'ons' erfgoed waar ik altijd aan denk bij Indonesië. Iets wat je beseft wanneer je voorbij de kippenbrug in Ancol loopt. Vergane glorie met een vleugje zwavel (zij die er geweest zijn weten wat ik bedoel). Jakarta heeft andere, eigen, prioriteiten. Daar veranderen de plukjes zwetende Nederlandse romantici (want wat moet je nu echt voelen bij die VOC mentaliteit) niets aan. 
 
Het bijzondere zit dan ook in de kleine dingen en de eigen fantasie. Of de fantasie van Daniel: de baas van het museum Sejarah Jakarta. Daniel heeft een droom: de wederopstanding van een stukje Batavia, zonder roet, minimale infrastructurele schade en met hordes Belanda. Er is dus hoop. Met veel enthousiasme vertelde hij over zijn plannen om het een en ander te restaureren en bood ons als sluitstuk een limited editie kopie van een 17e eeuwse kaart van Batavia aan. Die hebben we maar in Jakarta gelaten. Dat leek ons veiliger. Bovendien moesten we op pad: naar mijn vader in Salatiga. 

- Posted using BlogPress from my iPhone

Kerata api


View Larger Map

Terwijl ik dit schreef, schoof ik met de Argo Lawu richting Yogyakarta. Eigenlijk zou ik toen met mijn gezicht tegen het raam geplakt moeten zitten om alle cultuur op te vangen, maar dat hoefde niet. Het was pikkedonker, in de verte een lange rij oranje lantaarnpalen. Het was net de Nederlandse polder. De schuldigen: de Indonesische schooljeugd. Op vakantie met paps, mams, broertjes, zusjes, opa en oma. Alleen de nachttrein had nog twee plekjes. 

Niet dat dit de reis saai maakt. Integendeel, 's nachts reizen is per definitie spannend. Waar ben je? Waar ga je heen? Het is een raadsel in het donker. Letterlijk, want we zijn op goed geluk ingestapt. Dit was minder avontuurlijk dan het klinkt. Voor vertrek liepen wij het Gambir treinstation in en werden we door het stationshoofd richting perron empat gestuurd, op het perron wist zijn collega echter te vertellen dat dit toch echt tiga moest zijn, maar dat was volgens een medereiziger een misvatting, waarop omgeroepen werd dat vanaf perron dua de trein naar Yogyakarta zou vertrekken. Het Belgische koppel naast ons ging voor tiga en wij uiteindelijk ook. Pas toen de conducteur onze kaartjes knipte zat ik lekker. Er kwam zelfs nasi. 


- Posted using BlogPress from my iPhone

donderdag 1 juli 2010

Jakarta mengelmoes

Lang leve de jetlag. Slaap? Ik heb het niet. Dat is handig aangezien het WK zich hier in de nacht afspeeld. Op reis zijn is één ding, het WK missen is een tweede. Hoewel Indonesië geen team in het toernooi heeft, is men hier bloedfanatiek. En dat gaat gek genoeg heel eerlijk. Men verdeelt het aantal aanwezigen namelijk over twee groepen: groep x is voor het ene team en groep y voor het andere. Wij waren voor Spanje. 

Door het voetbal (en de Bintang) begon de dag wat traag. Dat is gezien de hitte helemaal geen verspilde tijd, want Jakarta is naast druk vooral HEET. Gelukkig heb ik hier helemaal geen last van: ik voel mij hier als een vis en het water. Ik heb duidelijk roots hier. Iedereen lijkt op een oom, tante of neef, maar dan kleiner. Toch wijzen steeds meer kleine dingen op het onontkenbare feit dat ik hier niet thuishoor: het begint met lachen, vervolgt met wijzen en eindigt met 'gado gado'. Ik mag mij dan wel op en top Indo voelen, maar daarmee spreek ik nog geen woord Bahasa.  

Dit gebrek is tevens een zegen want we eten hier fantastisch: wat een late night snack had moeten zijn, werd een een volledige rijsttafel! 


Dan ben je blij dat je niet op de budgettour bent. Toch voel ik mij af en toe bezwaard. Rijk ben je hier snel, maar arm nog sneller. Links en rechts zie je dat niet iedereen profiteert van de welvaart. 

Welvaart creëer je echter voor een groot deel zelf en dat principe hebben de taxi chauffeurs hier het beste begrepen. Lopen is namelijk niet echt een optie in de stad. Het kan wel, maar dan moet je over meer dieptezicht beschikken dan deze halve blinde. Een goed alternatief is dan de taxi. Prachtige mannen en assertief, want de fooi berekenen ze zelf wel. 'Doe maar 5000 terug...', zei ik bijvoorbeeld tegen één van hen. Nou, dat had hij zelf al bedacht :)

Als afsluiter van de dag ben ik toen maar een potje gaan schaken met de zoon van de sigarettenverkoper aan de overkant. Grondig verslagen keerde ik tevreden terug na de eerste echte dag in Jakarta, Indonesië.