Als ambtenaar mijmer ik wel eens over de stap naar het bedrijfsleven: minder regeldruk, politiek en een beter uurtarief. Het regeerakkoord lijkt het erfgoed te ontzien (daar verschuilt zich immers het waarachtige Nederland) maar je weet het nooit.
In afwachting van het CDA congres lees ik een artikel over de overstap van Wouter Bos naar KPMG. Een interessant artikel over het schijnbare gemak waarmee voormalig minister Bos zijn bij de overheid vergaarde kennis en expertise in mag gaan zetten voor de bedrijfsmatige zaak.
Het artikel buigt zich over de ontbrekende regels in overheisland Nederland met betrekking tot belangenverstrengeling of concurrentiebeding. Waar je bij elk zichzelf respecterend bedrijf na vertrek je drie jaar lang niet binnen het werkterrein actief mag zijn tenzij tegen betaling van een fikse afkoopsom, is het voor ambtenaren technisch mogelijk om op vrijdag afscheid te nemen en op maandag als consultant je weer te melden aan hetzelfde bureau.
In andere landen bestaan daar ethische commissies voor en ook de Europese Unie buigt zich over het formuleren van gedragsregels voor publieke gezagsdragers. Hoewel het hier vaak nog gaat om draaideur-politici vind ik het ook een relevante discussie voor de ambtenarij. In een tijd waarin we volgens Marc Chavannes geconfronteerd worden met "ongerichte bezuinigingstaakstellingen" die leiden tot "relatief verfijnd ontwijkgedrag (...). Outsourcing van taken, inhuren van adviseurs", mogen we namelijk best kritisch kijken naar hoe dat ingericht kan worden.
Laten we proberen de kloof politiek-burger niet te verrijken met de kloof ambtenarij-burger. Het unanieme beeld dat het allemaal wel minder kan met die overheidsdienaars moeten we niet versterken met de draaideur-ambtenaar. Op die manier geven we ons gedoogkabinet nog gelijk ook. En dat laat ik liever aan CDA congressen over...
- Posted using BlogPress from my iPhone
zaterdag 2 oktober 2010
dinsdag 21 september 2010
maandag 20 september 2010
En toch wil ik er bij zijn!
Maandag is mijn studiedag en deze maandag zit ik zelfs als student-lid in een bestuursvergadering van de KVAN. Maar vandaag wil ik op meerdere plekken tegelijk zijn: ik laat het certificaat natuurlijk niet schieten.
Door de inzet van een aantal dingen hoeft dat gelukkig ook niet:
Door de inzet van een aantal dingen hoeft dat gelukkig ook niet:
dinsdag 14 september 2010
Blessuretijd
Mijn favoriete ding is toch wel de blog. Ik vind het gewoon leuk om te schrijven en doe dat te weinig. Bovendien heeft het mij veel tijd bespaard na mijn vakantie.
Waar ben je geweest?
Wat heb je gedaan?
De vakantiefoto's terreur?
Het leerprogramma heeft mijn leven dan ook vooral makkelijker gemaakt: ik sta constant in contact met collega's over de hele wereld en sta nog zelden voor een onoplosbaar probleem. Misschien chargeer ik het een beetje, maar zo voelt het soms wel.
De dingen wil ik dan ook zo benaderen: instrumenten die het leven makkelijker maken. De volgende stap is de verdieping. Of om met de meest vervelende congresvraag te komen: “Is this good?” Want zo zouden we, zoals Steve Bailey, al stelt wel eens kritischer kunnen kijken naar de achterkant van een aantal dingen.
Records management futurewatch: Is the Cloud aware that it has 'the future of digital archiving in its hands'?
We blijven natuurlijk archivarissen.
Na 23 dingen heb ik dan ook weer 23 nieuwe en uitdagende vragen.
23-archiefdingen was voor mij als een wedstrijd van PSV: spannend tot in de blessuretijd.
http://senioren.voetbal.nl/article/3651/cartoon-achtervolging-de-eredivisie
Waar ben je geweest?
Wat heb je gedaan?
De vakantiefoto's terreur?
Het leerprogramma heeft mijn leven dan ook vooral makkelijker gemaakt: ik sta constant in contact met collega's over de hele wereld en sta nog zelden voor een onoplosbaar probleem. Misschien chargeer ik het een beetje, maar zo voelt het soms wel.
De dingen wil ik dan ook zo benaderen: instrumenten die het leven makkelijker maken. De volgende stap is de verdieping. Of om met de meest vervelende congresvraag te komen: “Is this good?” Want zo zouden we, zoals Steve Bailey, al stelt wel eens kritischer kunnen kijken naar de achterkant van een aantal dingen.
Records management futurewatch: Is the Cloud aware that it has 'the future of digital archiving in its hands'?
We blijven natuurlijk archivarissen.
Na 23 dingen heb ik dan ook weer 23 nieuwe en uitdagende vragen.
23-archiefdingen was voor mij als een wedstrijd van PSV: spannend tot in de blessuretijd.
http://senioren.voetbal.nl/article/3651/cartoon-achtervolging-de-eredivisie
Dingen op je mobiel
Op 500 meter van de finish een klapband krijgen. Dit is ding #22 van de 23 dingen en ik heb nog maar een paar dagen om het zaakje af te ronden. Krijgt iedereen een certificaat terwijl ik nog met mijn iPhone sta te kl#@!$. Een smartphone is een geweldig bezit, maar het slokt ook onevenredig veel tijd op: mailen, twitteren, bloggen, Facebooken, treinreizen plannen, spelletjes spelen, films kijken, muziek luisteren, internetten en voetbal kijken. Het houdt niet op, tenzij iemand je belt. Vreselijk onhandig die functie.
http://gizmodo.com/5624141/microsofts-1-billion-smart-phone-bet-thats-chump-change
Voor mij is 2.0 pas begonnen na de ontvangst van de eerder genoemde telefoon. Twitteren, bloggen en Facebook: het heeft pas zin als je dat plaats en tijdsonafhankelijk kan doen. Net zoals een gesprek gebaat is bij live contact. Een prachtig voorbeeld waar dit allemaal toe kan leiden is augmented reality: met behulp van je iPhone, sociale netwerken en een stukje techniek de werkelijkheid verrijken. De realiteit met context verrijken. Moet de archivaris als muziek in de oren klinken.
Een tijdje heb ik ook bijgedragen aan de Gowalla verrijking, maar ik heb mij verplaatst naar foursquare. Want er deed geen archivaris met mij mee.
Voor archiefinstellingen kan de smartphone een handig instrument zijn. Zeker als men werk gaat maken van de smart van de phone. Zo heeft TNA al een app waarmee affiches gekocht kunnen worden.
Je zou ook kunnen denken aan een app waarmee een opdracht gegeven kan worden voor het maken van een digitale reproductie: je maakt een foto en stuurt hem met je telefoon door naar het archief © (dit idee heb ik reeds gepatenteerd).
De meerwaarde zit hem voor archieven dan ook in het overal en altijd kunnen participeren met de bezoeker: informatie delen, verrijken, verkopen en beschikbaar stellen.
http://gizmodo.com/5624141/microsofts-1-billion-smart-phone-bet-thats-chump-changeVoor mij is 2.0 pas begonnen na de ontvangst van de eerder genoemde telefoon. Twitteren, bloggen en Facebook: het heeft pas zin als je dat plaats en tijdsonafhankelijk kan doen. Net zoals een gesprek gebaat is bij live contact. Een prachtig voorbeeld waar dit allemaal toe kan leiden is augmented reality: met behulp van je iPhone, sociale netwerken en een stukje techniek de werkelijkheid verrijken. De realiteit met context verrijken. Moet de archivaris als muziek in de oren klinken.
Gowalla Spots Layar from C2K internet solutions on Vimeo.
Een tijdje heb ik ook bijgedragen aan de Gowalla verrijking, maar ik heb mij verplaatst naar foursquare. Want er deed geen archivaris met mij mee.
Voor archiefinstellingen kan de smartphone een handig instrument zijn. Zeker als men werk gaat maken van de smart van de phone. Zo heeft TNA al een app waarmee affiches gekocht kunnen worden.
Je zou ook kunnen denken aan een app waarmee een opdracht gegeven kan worden voor het maken van een digitale reproductie: je maakt een foto en stuurt hem met je telefoon door naar het archief © (dit idee heb ik reeds gepatenteerd).
De meerwaarde zit hem voor archieven dan ook in het overal en altijd kunnen participeren met de bezoeker: informatie delen, verrijken, verkopen en beschikbaar stellen.
zondag 29 augustus 2010
Archief twee-punt-nul
Wat levert Archief 2.0 op voor de archivaris. Niet zo bar veel als we moeten afgaan op het aantal reacties op de discussie “Wat heeft Archief 2.0 voor 700 leden opgeleverd?”. Gelukkig is de werkelijkheid minder hard. Archief 2.0 is namelijk geen ding. Het gaat niet om specifieke sites, communities of instrumenten. Het gaat om positieve houding naar de buitenwereld toe. Niet alleen brengen, maar ook halen. Niet alleen, maar samen. In dat opzicht sluit ik mij dan ook aan bij het Manifest voor de archivaris 2.0. Die houding brengt en gaat de archivaris veel plezier brengen. Kijk maar naar de verschillende dingen die hier de revue zijn gepasseerd. Stuk voor stuk maken zij het werk leuker, interessanter en beter.
We moeten denk ik wel oppassen om niet in de valkuilen van 2.0 te vallen. Niet alles dat glinstert is goud. Als archivaris sta ik in de eerste plaats voor vindbaarheid, interpreteerbaarheid, authenticiteit, volledigheid, leesbaarheid en exclusiviteit. Die voorwaarden moeten vervuld worden naast de nieuwe waarden van 2.0. Beide zijn gelijkwaardig. Is Archief 2.0 namelijk niet gebouwd op de fundamenten van 1.0?
We moeten denk ik wel oppassen om niet in de valkuilen van 2.0 te vallen. Niet alles dat glinstert is goud. Als archivaris sta ik in de eerste plaats voor vindbaarheid, interpreteerbaarheid, authenticiteit, volledigheid, leesbaarheid en exclusiviteit. Die voorwaarden moeten vervuld worden naast de nieuwe waarden van 2.0. Beide zijn gelijkwaardig. Is Archief 2.0 namelijk niet gebouwd op de fundamenten van 1.0?
Voetnoten
Het is al weer enige tijd geleden dat ik hier iets heb geschreven. De rust van de vakantie is er uit denk ik. Het is dan ook al weer meer dan een maand geleden dat ik rondliep in het land van mijn voorvaderen. Zucht...
Voor mijn reis had ik vele romantische ideeën over de voormalige Oost. Nederlands-Indië, tempoe doeloe en altijd nasi. Waanideeën bleek al snel na aankomst. De republiek Indonesia herinnert in niets aan het Nederlands-Indië waarover sommige familieleden nog wel eens mijmeren. Af en toe staat er nog een gebouw uit de koloniale tijd en wordt je in vlekkeloos Nederlands aangesproken, maar de Nederlandsche club is al jaren gesloten.
Op sites zoals Footnote kun je echter de plek in mijn hoofd doen herleven. Als ik kijk naar het succes van themasites zoals Afscheid van Indië dan wordt ik vrolijk. Zoveel kennis die anders verloren gaat of niet wordt gebruikt, kan nu bij iedereen binnenstromen. En laten we eerlijk zijn: het is ook fijn om met je onderzoek te kunnen pronken.
Met de kaarten, foto’s, onderzoek en de herinneringen van mensen rijdt tramlijn 4 weer binnen no time door een virtueel Batavia.
De vraag is dan ook niet welke onderdelen van Footnote toepasbaar zouden kunnen zijn voor het Nationaal Archief, maar hoe wij onze collectie toepasbaar kunnen maken voor Footnote. Alleen scannen is dan niet voldoende. Om met een gewaardeerde collega te spreken begint (en eindigt) alles met metadata. Als we er in slagen de gelaagdheid en rijkheid van onze collectie te vangen met metadata en samen te brengen met onze gedigitaliseerde collectie dan is de geboorte van Footnote Dutch Delight niet ver weg meer.
Voor mijn reis had ik vele romantische ideeën over de voormalige Oost. Nederlands-Indië, tempoe doeloe en altijd nasi. Waanideeën bleek al snel na aankomst. De republiek Indonesia herinnert in niets aan het Nederlands-Indië waarover sommige familieleden nog wel eens mijmeren. Af en toe staat er nog een gebouw uit de koloniale tijd en wordt je in vlekkeloos Nederlands aangesproken, maar de Nederlandsche club is al jaren gesloten.
Op sites zoals Footnote kun je echter de plek in mijn hoofd doen herleven. Als ik kijk naar het succes van themasites zoals Afscheid van Indië dan wordt ik vrolijk. Zoveel kennis die anders verloren gaat of niet wordt gebruikt, kan nu bij iedereen binnenstromen. En laten we eerlijk zijn: het is ook fijn om met je onderzoek te kunnen pronken.
Met de kaarten, foto’s, onderzoek en de herinneringen van mensen rijdt tramlijn 4 weer binnen no time door een virtueel Batavia.
De vraag is dan ook niet welke onderdelen van Footnote toepasbaar zouden kunnen zijn voor het Nationaal Archief, maar hoe wij onze collectie toepasbaar kunnen maken voor Footnote. Alleen scannen is dan niet voldoende. Om met een gewaardeerde collega te spreken begint (en eindigt) alles met metadata. Als we er in slagen de gelaagdheid en rijkheid van onze collectie te vangen met metadata en samen te brengen met onze gedigitaliseerde collectie dan is de geboorte van Footnote Dutch Delight niet ver weg meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)