Archive Portal Europe

zondag 29 augustus 2010

Voetnoten

Het is al weer enige tijd geleden dat ik hier iets heb geschreven. De rust van de vakantie is er uit denk ik. Het is dan ook al weer meer dan een maand geleden dat ik rondliep in het land van mijn voorvaderen. Zucht...

Voor mijn reis had ik vele romantische ideeën over de voormalige Oost. Nederlands-Indië, tempoe doeloe en altijd nasi. Waanideeën bleek al snel na aankomst. De republiek Indonesia herinnert in niets aan het Nederlands-Indië waarover sommige familieleden nog wel eens mijmeren. Af en toe staat er nog een gebouw uit de koloniale tijd en wordt je in vlekkeloos Nederlands aangesproken, maar de Nederlandsche club is al jaren gesloten.

Toko Oen

Op sites zoals Footnote kun je echter de plek in mijn hoofd doen herleven. Als ik kijk naar het succes van themasites zoals Afscheid van Indië dan wordt ik vrolijk. Zoveel kennis die anders verloren gaat of niet wordt gebruikt, kan nu bij iedereen binnenstromen. En laten we eerlijk zijn: het is ook fijn om met je onderzoek te kunnen pronken.

Met de kaarten, foto’s, onderzoek en de herinneringen van mensen rijdt tramlijn 4 weer binnen no time door een virtueel Batavia.

Batavia. Kleding wassen aan de Molenvliet (boven). Tramlijn 4 in Batavia (onder)

De vraag is dan ook niet welke onderdelen van Footnote toepasbaar zouden kunnen zijn voor het Nationaal Archief, maar hoe wij onze collectie toepasbaar kunnen maken voor Footnote. Alleen scannen is dan niet voldoende. Om met een gewaardeerde collega te spreken begint (en eindigt) alles met metadata. Als we er in slagen de gelaagdheid en rijkheid van onze collectie te vangen met metadata en samen te brengen met onze gedigitaliseerde collectie dan is de geboorte van Footnote Dutch Delight niet ver weg meer.

2 opmerkingen:

  1. En met die metadata, een goede technische basis kan je ook tussen collecties, instellingen aan elkaar knopen.

    Hmmm, is daar niet al eens eerder wat over verschenen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat is precies de reden dat mijn moeder nooit meer is teruggegaan naar Indonesië; zij was bang dat haar jeugdherinneringen niet meer synchroon zouden lopen met de werkelijkheid! Liever hield zij zich staande met de beelden, geuren en klanken uit haar jeugd; beelden, geuren en klanken die zij ook met 'landgenoten' kon delen...

    BeantwoordenVerwijderen