Holland kleurt Oranje. Ik heb begrepen dat er meer dan 13 miljoen Nederlanders hebben gekeken naar de GEWONNEN halve finale (op naar ons eigen trauma :-)! Wij hebben daar ook aan proberen bij te dragen. Want hoewel de verjaardag van L. de hoofdreden van ons snelle vertrek naar Bali was, kon het een en ander natuurlijk pas gebeuren na de wedstrijd. Die hebben we bekeken in de plaatselijke Hollandse kroeg. Iedere plek ter wereld heeft wel zo'n kroeg. Je kent het wel: Shell familie in de ene, Hollandse man van middelbare leeftijd met vrouw van ver onder deze leeftijd in de andere hoek... Oudhollandse gezelligheid! Toen de eerste goal door uitgerekend een Indo werd gemaakt, ging het dak er natuurlijk af!
De volgende dag vertrokken we met de bus richting Bali. Dit vervoersmiddel hadden we op de stadsbussen en de bemo's nog niet gehad.
Grotere kaart weergeven
Het was een hele ervaring. Het motto van de busmaatschappij was "There is always room for one more". Een bus kent een vast aantal plaatsen. In Indonesië geldt dat alleen voor de zitplaatsen. Het aantal overige plaatsen (hang-, lig-, hurk- en hangplaatsen, red.) is afhankelijk van de grootte van de reiziger inclusief eventuele bagage. Het is dat het kabeltje van het fototoestel nog in Nederland ligt, maar anders had ik u kunnen verblijden met diverse afbeeldingen van tenen, handen en van mijzelf met op mijn schouder een in slaap gevallen medereiziger. Lekker knus. L. en ik begrepen nu waarom de jongen van de touroperator met bezorgd gezicht bleef herhalen dat het om de laatste zitplekken ging. Maar gedurende de 19 uur reistijd maak je wel nieuwe vrienden. Omdat we elkaar niet altijd begrijpen en ik sowieso "Gado Gado" wordt genoemd, zijn wij ook maar overgegaan op bijnamen: opa Sok, opa Lastig (kon niet blijven zitten en viel dus elke keer om), monster 1 en 2 (twee kleine jongentjes die best wat Ritalin zouden kunnen gebruiken), Kwik, Kwek en Kwak (lagen boven ons op de hoedenplank) en Saaie Duitse. In Gilimanuk namen we afscheid van elkaar.
Nu zitten we dus in Lovina. Strand, zon en lekker niets doen.
vrijdag 9 juli 2010
donderdag 8 juli 2010
HBS meneer... Meisjes uit Arnhem! Aduh!
Morgen vertrek ik vanuit Yogya richting Lovina op Bali. Het betere strandwerk. De stad zit er op en L. is donderdag jarig (ze wordt weer 30). Dat zal een ander soort Indonesië worden.
Yogya een toeristische must do. Niet alleen heeft Yogya een echte kraton, ook de omgeving geeft voldoende reden tot een kort verblijf. Want niets minder dan de Borobudur en het Prambanan tempelcomplex staan op enkele kilometers buiten de stad.
View Larger Map
Yogya is het leukst als je een beetje voorbereid naar de stad komt. Je moet de geschiedenis kennen om de stad te kunnen waarderen. Want zoals in alle andere Aziatische steden zou een welstandscommissie nog enig missiewerk te verrichten hebben. Het toppunt van de stad vond ik dan ook het levende stuk geschiedenis dat ik tegen het lijf liep in de kraton. Het was een van de oudere beheerders die nog vloeiend Nederlands sprak. Beter dan hullie in Nederland schatte ik zo in. Hij was ook niet te stoppen: "HBS meneer. Ik was zwak in de wiskundige vakken, maar sterk in de sociale vakken. En weet u wat ze zeggen over Arnhem? Dat de meisjes zo mooi zijn! Meisjes uit Arnhem! Aduh!"
Yogya een toeristische must do. Niet alleen heeft Yogya een echte kraton, ook de omgeving geeft voldoende reden tot een kort verblijf. Want niets minder dan de Borobudur en het Prambanan tempelcomplex staan op enkele kilometers buiten de stad.
View Larger Map
Yogya is het leukst als je een beetje voorbereid naar de stad komt. Je moet de geschiedenis kennen om de stad te kunnen waarderen. Want zoals in alle andere Aziatische steden zou een welstandscommissie nog enig missiewerk te verrichten hebben. Het toppunt van de stad vond ik dan ook het levende stuk geschiedenis dat ik tegen het lijf liep in de kraton. Het was een van de oudere beheerders die nog vloeiend Nederlands sprak. Beter dan hullie in Nederland schatte ik zo in. Hij was ook niet te stoppen: "HBS meneer. Ik was zwak in de wiskundige vakken, maar sterk in de sociale vakken. En weet u wat ze zeggen over Arnhem? Dat de meisjes zo mooi zijn! Meisjes uit Arnhem! Aduh!"
dinsdag 6 juli 2010
Pasar op een heuveltje
Om ons de omgeving te laten zien had mijn vader een auto gecharterd. Of liever gezegd: hij had een broer van een vriendin inclusief auto geregeld. Daarmee konden we richting Kopeng om de Gunung Merapi en Gunung Merbabu te bekijken. Dat was in elk geval het plan. Het werd uiteindelijk Semarang. Laaghangende bewolking. Niets te zien.
View Larger Map
Semarang is de stad van mijn oma. Veel herinnert nog aan de koloniale tijd. Toko Oen voorop, maar ook de duizend deuren gevangenis... Ook hier zie je weer dat dit verleden niet meer leeft.
View Larger Map
De omweg leidde ook tot een onverwacht juweeltje : een pasar ergens in een bergdorpje (de naam ben ik al weer kwijt, maar het zou Ungaran geweest kunnen zijn) waar we de plaatselijke bakso hebben gegeten. Makan enak! Hier heb ik ook bijna L. kunnen verkopen, maar ik kon niet instemmen met de prijs. Heftig afdingen hielp niet: L. is niet te koop.
Op andere fronten trok ik echter aan het kortste eind. Bij Keta mocht de Belanda voor slechts $3 de berg op, tegen de 30 cent voor de Indonesiër. Ja, het leven is hard.
- Posted BlogPress from my iPhone
View Larger Map
Semarang is de stad van mijn oma. Veel herinnert nog aan de koloniale tijd. Toko Oen voorop, maar ook de duizend deuren gevangenis... Ook hier zie je weer dat dit verleden niet meer leeft.
View Larger Map
De omweg leidde ook tot een onverwacht juweeltje : een pasar ergens in een bergdorpje (de naam ben ik al weer kwijt, maar het zou Ungaran geweest kunnen zijn) waar we de plaatselijke bakso hebben gegeten. Makan enak! Hier heb ik ook bijna L. kunnen verkopen, maar ik kon niet instemmen met de prijs. Heftig afdingen hielp niet: L. is niet te koop.
Op andere fronten trok ik echter aan het kortste eind. Bij Keta mocht de Belanda voor slechts $3 de berg op, tegen de 30 cent voor de Indonesiër. Ja, het leven is hard.
- Posted BlogPress from my iPhone
maandag 5 juli 2010
Zwetend naar Salatiga
Nu ik weer terug ben in Yogja neem ik weer even tijd om wat ervaringen vast te leggen. Tussen twaalf en drie is het hier toch te warm. Iets waar de imam geen last van heeft, want die roept luidkeels op tot gebed.
De afgelopen dagen ben ik op bezoek geweest in Salatiga. Dat was geen sinecure want vanuit Yogjakarta betekende dat twee uur met de stadsbus richting het noorden. Connexxion kennen ze hier niet, maar de hop-on-hop-off methode wel. Met of zonder backpack. De zweetbus noemen ze het hier. Dat is geen metafoor.
View Larger Map
Wederom zaten we gedurende de eerste twee uur met de vraag of we wel de juiste richting opgingen, maar het was wel erg gezellig. Muziek, hapjes en ons toelachende gezichten. Want ook L. is hier met haar blonde haar een toeristische trekpleister. Ze moet constant met iedereen op de foto. Dat is niet erg, want voor 2000 Idr. is dat natuurlijk geen enkel probleem ;-)
Na een overstap en een motorritje waren we er. Eerst natuurlijk makan makan, want er gebeurt hier niets zonder voldoende brandstof. Daarna werden we aan iedereen voorgesteld. Handen en voetenwerk en veel blijven glimlachen. Daarna hebben we maar een dutje gedaan vanwege de jetlag. Bovendien moesten we fit zijn, want om 21:00 lokale tijd begon de kwartfinale. Met een Bintang in de ene hand en een pisang goreng in de andere zagen we daar de glorieuze 2-1! Gekkenhuis! Mijn vader kreeg bijna een derde hartaanval.
De afgelopen dagen ben ik op bezoek geweest in Salatiga. Dat was geen sinecure want vanuit Yogjakarta betekende dat twee uur met de stadsbus richting het noorden. Connexxion kennen ze hier niet, maar de hop-on-hop-off methode wel. Met of zonder backpack. De zweetbus noemen ze het hier. Dat is geen metafoor.
View Larger Map
Wederom zaten we gedurende de eerste twee uur met de vraag of we wel de juiste richting opgingen, maar het was wel erg gezellig. Muziek, hapjes en ons toelachende gezichten. Want ook L. is hier met haar blonde haar een toeristische trekpleister. Ze moet constant met iedereen op de foto. Dat is niet erg, want voor 2000 Idr. is dat natuurlijk geen enkel probleem ;-)
Na een overstap en een motorritje waren we er. Eerst natuurlijk makan makan, want er gebeurt hier niets zonder voldoende brandstof. Daarna werden we aan iedereen voorgesteld. Handen en voetenwerk en veel blijven glimlachen. Daarna hebben we maar een dutje gedaan vanwege de jetlag. Bovendien moesten we fit zijn, want om 21:00 lokale tijd begon de kwartfinale. Met een Bintang in de ene hand en een pisang goreng in de andere zagen we daar de glorieuze 2-1! Gekkenhuis! Mijn vader kreeg bijna een derde hartaanval.
zondag 4 juli 2010
Erfgoed en zwavel
View Larger Map
Jakarta is een aparte stad. Ik ben vanuit Nederland met veel verwachtingen vertrokken, maar weinig herinnert hier aan Nederlands-Indië. Die tijd is in de hoofdstad voorbij. Het is ook 'ons' erfgoed waar ik altijd aan denk bij Indonesië. Iets wat je beseft wanneer je voorbij de kippenbrug in Ancol loopt. Vergane glorie met een vleugje zwavel (zij die er geweest zijn weten wat ik bedoel). Jakarta heeft andere, eigen, prioriteiten. Daar veranderen de plukjes zwetende Nederlandse romantici (want wat moet je nu echt voelen bij die VOC mentaliteit) niets aan.
Het bijzondere zit dan ook in de kleine dingen en de eigen fantasie. Of de fantasie van Daniel: de baas van het museum Sejarah Jakarta. Daniel heeft een droom: de wederopstanding van een stukje Batavia, zonder roet, minimale infrastructurele schade en met hordes Belanda. Er is dus hoop. Met veel enthousiasme vertelde hij over zijn plannen om het een en ander te restaureren en bood ons als sluitstuk een limited editie kopie van een 17e eeuwse kaart van Batavia aan. Die hebben we maar in Jakarta gelaten. Dat leek ons veiliger. Bovendien moesten we op pad: naar mijn vader in Salatiga.
- Posted using BlogPress from my iPhone
Kerata api
View Larger Map
Terwijl ik dit schreef, schoof ik met de Argo Lawu richting Yogyakarta. Eigenlijk zou ik toen met mijn gezicht tegen het raam geplakt moeten zitten om alle cultuur op te vangen, maar dat hoefde niet. Het was pikkedonker, in de verte een lange rij oranje lantaarnpalen. Het was net de Nederlandse polder. De schuldigen: de Indonesische schooljeugd. Op vakantie met paps, mams, broertjes, zusjes, opa en oma. Alleen de nachttrein had nog twee plekjes.
Niet dat dit de reis saai maakt. Integendeel, 's nachts reizen is per definitie spannend. Waar ben je? Waar ga je heen? Het is een raadsel in het donker. Letterlijk, want we zijn op goed geluk ingestapt. Dit was minder avontuurlijk dan het klinkt. Voor vertrek liepen wij het Gambir treinstation in en werden we door het stationshoofd richting perron empat gestuurd, op het perron wist zijn collega echter te vertellen dat dit toch echt tiga moest zijn, maar dat was volgens een medereiziger een misvatting, waarop omgeroepen werd dat vanaf perron dua de trein naar Yogyakarta zou vertrekken. Het Belgische koppel naast ons ging voor tiga en wij uiteindelijk ook. Pas toen de conducteur onze kaartjes knipte zat ik lekker. Er kwam zelfs nasi.
- Posted using BlogPress from my iPhone
donderdag 1 juli 2010
Jakarta mengelmoes
Lang leve de jetlag. Slaap? Ik heb het niet. Dat is handig aangezien het WK zich hier in de nacht afspeeld. Op reis zijn is één ding, het WK missen is een tweede. Hoewel Indonesië geen team in het toernooi heeft, is men hier bloedfanatiek. En dat gaat gek genoeg heel eerlijk. Men verdeelt het aantal aanwezigen namelijk over twee groepen: groep x is voor het ene team en groep y voor het andere. Wij waren voor Spanje.
Door het voetbal (en de Bintang) begon de dag wat traag. Dat is gezien de hitte helemaal geen verspilde tijd, want Jakarta is naast druk vooral HEET. Gelukkig heb ik hier helemaal geen last van: ik voel mij hier als een vis en het water. Ik heb duidelijk roots hier. Iedereen lijkt op een oom, tante of neef, maar dan kleiner. Toch wijzen steeds meer kleine dingen op het onontkenbare feit dat ik hier niet thuishoor: het begint met lachen, vervolgt met wijzen en eindigt met 'gado gado'. Ik mag mij dan wel op en top Indo voelen, maar daarmee spreek ik nog geen woord Bahasa.
Dit gebrek is tevens een zegen want we eten hier fantastisch: wat een late night snack had moeten zijn, werd een een volledige rijsttafel!
Dan ben je blij dat je niet op de budgettour bent. Toch voel ik mij af en toe bezwaard. Rijk ben je hier snel, maar arm nog sneller. Links en rechts zie je dat niet iedereen profiteert van de welvaart.
Welvaart creëer je echter voor een groot deel zelf en dat principe hebben de taxi chauffeurs hier het beste begrepen. Lopen is namelijk niet echt een optie in de stad. Het kan wel, maar dan moet je over meer dieptezicht beschikken dan deze halve blinde. Een goed alternatief is dan de taxi. Prachtige mannen en assertief, want de fooi berekenen ze zelf wel. 'Doe maar 5000 terug...', zei ik bijvoorbeeld tegen één van hen. Nou, dat had hij zelf al bedacht :)
Als afsluiter van de dag ben ik toen maar een potje gaan schaken met de zoon van de sigarettenverkoper aan de overkant. Grondig verslagen keerde ik tevreden terug na de eerste echte dag in Jakarta, Indonesië.
Door het voetbal (en de Bintang) begon de dag wat traag. Dat is gezien de hitte helemaal geen verspilde tijd, want Jakarta is naast druk vooral HEET. Gelukkig heb ik hier helemaal geen last van: ik voel mij hier als een vis en het water. Ik heb duidelijk roots hier. Iedereen lijkt op een oom, tante of neef, maar dan kleiner. Toch wijzen steeds meer kleine dingen op het onontkenbare feit dat ik hier niet thuishoor: het begint met lachen, vervolgt met wijzen en eindigt met 'gado gado'. Ik mag mij dan wel op en top Indo voelen, maar daarmee spreek ik nog geen woord Bahasa.
Dit gebrek is tevens een zegen want we eten hier fantastisch: wat een late night snack had moeten zijn, werd een een volledige rijsttafel!
Dan ben je blij dat je niet op de budgettour bent. Toch voel ik mij af en toe bezwaard. Rijk ben je hier snel, maar arm nog sneller. Links en rechts zie je dat niet iedereen profiteert van de welvaart.
Welvaart creëer je echter voor een groot deel zelf en dat principe hebben de taxi chauffeurs hier het beste begrepen. Lopen is namelijk niet echt een optie in de stad. Het kan wel, maar dan moet je over meer dieptezicht beschikken dan deze halve blinde. Een goed alternatief is dan de taxi. Prachtige mannen en assertief, want de fooi berekenen ze zelf wel. 'Doe maar 5000 terug...', zei ik bijvoorbeeld tegen één van hen. Nou, dat had hij zelf al bedacht :)
Als afsluiter van de dag ben ik toen maar een potje gaan schaken met de zoon van de sigarettenverkoper aan de overkant. Grondig verslagen keerde ik tevreden terug na de eerste echte dag in Jakarta, Indonesië.
Abonneren op:
Posts (Atom)