Op 500 meter van de finish een klapband krijgen. Dit is ding #22 van de 23 dingen en ik heb nog maar een paar dagen om het zaakje af te ronden. Krijgt iedereen een certificaat terwijl ik nog met mijn iPhone sta te kl#@!$. Een smartphone is een geweldig bezit, maar het slokt ook onevenredig veel tijd op: mailen, twitteren, bloggen, Facebooken, treinreizen plannen, spelletjes spelen, films kijken, muziek luisteren, internetten en voetbal kijken. Het houdt niet op, tenzij iemand je belt. Vreselijk onhandig die functie.
http://gizmodo.com/5624141/microsofts-1-billion-smart-phone-bet-thats-chump-change
Voor mij is 2.0 pas begonnen na de ontvangst van de eerder genoemde telefoon. Twitteren, bloggen en Facebook: het heeft pas zin als je dat plaats en tijdsonafhankelijk kan doen. Net zoals een gesprek gebaat is bij live contact. Een prachtig voorbeeld waar dit allemaal toe kan leiden is augmented reality: met behulp van je iPhone, sociale netwerken en een stukje techniek de werkelijkheid verrijken. De realiteit met context verrijken. Moet de archivaris als muziek in de oren klinken.
Gowalla Spots Layar from C2K internet solutions on Vimeo.
Een tijdje heb ik ook bijgedragen aan de Gowalla verrijking, maar ik heb mij verplaatst naar foursquare. Want er deed geen archivaris met mij mee.
Voor archiefinstellingen kan de smartphone een handig instrument zijn. Zeker als men werk gaat maken van de smart van de phone. Zo heeft
TNA al een app waarmee affiches gekocht kunnen worden.
Je zou ook kunnen denken aan een app waarmee een opdracht gegeven kan worden voor het maken van een digitale reproductie: je maakt een foto en stuurt hem met je telefoon door naar het archief © (dit idee heb ik reeds gepatenteerd).
De meerwaarde zit hem voor archieven dan ook in het overal en altijd kunnen participeren met de bezoeker: informatie delen, verrijken, verkopen en beschikbaar stellen.