Wadlopen

Vilankulo begint in Maxixe. Je neemt een bootje van Inhambane naar deze plek en pakt dan een chapa richting het noorden. Hier begint een ander stuk Mozambique. Misschien omdat je de Zuid-Afrikaanse touristen achterlaat. De bustocht kan ik niemand aanraden. Een busje voor 12, maar dan met 20 tot 23 mensen (afhankelijk van de bagage en bestemming). Ik heb persoonlijk de hele rit op één bil gezeten. Het waren de langste 4 uur van mijn leven. Terwijl ik een reis van 23 uur in Indonesië een feest vond!  Het was de ellende waard. Vilankulo en de eilanden Bazaruto, Benguera en Magaruque zijn fantastisch. Het duiken is veel mooier dan Tofo en weer de walvissen... En zo waar: Ray's! Wow!  Ik begrijp: je had er bij moeten zijn.  Vanavond ga ik naar de lokale kroeg voor Barcelona - AC Milan... Naar verwachting ook iets waar je bij moet zijn. 

Uit de film

Ons uiteindelijke doel was Tofo. Daar kon gedoken worden. Om er te komen neem je vanaf Inhambane een chapa samen met wat kippen, een of twee morsige mannetjes en hele schattige baby's (niet behorend tot de mannetjes voor de duidelijkheid).

Tofo is de bom. Je loopt over het strand en je ziet wat je normaal alleen in films ziet (om dicht bij huis te blijven ;). Het duiken is hier misschien minder mooi dan in Indonesië en Egypte, maar je ziet hier bijzondere dingen. Wanneer kom je nu op 3 meter afstand van een walvis of zie je een dolfijn met een enorme tonijn in zijn bek voorbijzwemmen? Onder water hoor je ze praten en zie je reuzenschildpadden, lionfish en potato groupers zwemmen. Geweldig. Wat absoluut nog moest gebeuren was een zoektocht naar de whale shark. Het lukte ons in drie dagen tijd niet. Het besluit was dan ook niet te vertrekken zonder deze vis. Een zeer tof Belgisch koppel bezweerde ons ook niet zonder te vertrekken. Het was meer dan bijzonder. Een filterhaai. Beesten! We zwommen uiteindelijk naast een exemplaar van 6 meter. Een kleintje volgens de gids. Hij heeft ze van 20 meter lang gezien. Maar voor mij groot genoeg.

Een hoogtepunt! Het enige wat we nu nog missen in ons rijtje zijn de manta rays, maar morgen vertrekken we naar Vilankulo. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Inhambane by Express

Om vijf uur 's ochtends vertrok de late bus uit Maputo richting Inhambane. Omdat het niet echt verstandig is om met rugzak en blonde vriendin in het donker naar het busstation te lopen (het is ook niet te lopen bleek) kwam een taxi ons afhalen. De chauffeur is een held! Nadat een achterband subtiel maar gedecideerd was leeggelopen, reed hij onverstoorbaar verder. Ik moest wel links gaan zitten om het gewicht beter te verdelen. Met de geur van verbrand rubber kwamen we op tijd aan om een van de bussen naar het noorden te pakken. Volgens het bordje op het dashboard hadden wij de express te pakken en ongeveer 100 Meticals te veel betaald. Het was een swingende rit.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Avenue de Patrice Lumumba

David van Reybrouck zat al op Schiphol in mijn tas. Het was dan ook alleen maar passend dat we een hostel op de avenue Patrice Lumumba namen. Of Maputo een typisch Afrikaanse stad is weet ik niet, maar het voldoet wel aan al mijn verwachtingen: stoffige avenues, veel marktjes en schimmige Russische en Zuid-Afrikaanse zakenmannen. 's Avonds wordt er muziek gespeeld, gegeten en bier gedronken. Dat we daar aan mee doen spreekt voor zich.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Via Ermelo naar Maputo

Voorafgaand aan onze trip naar Jo´burg vroeg ik wat Zuid-Afrikaanse vrienden of ze nog tips hadden. Ze hadden er allemaal één: niet gaan. Omdat ik nogal panisch aangelegd ben, had ik al een heerlijk verblijf in het hotel voor ogen. Verstevigde deur en bewaker inclusief. L. de eeuwige optimist dacht hier natuurlijk anders over. Een enkel taxiritje heeft dat genezen. Het station zo´n beetje in Hillbrow ligt, was het voor mij een bevestigend en voor L. een ontnuchterend ritje.

De bus naar Maputo daarentegen was leuk, vooral omdat we ons op bekend terrein begaven: Ermelo, Middelburg en zo waar: Belfast!

Come fly with me

De Arabische lente zet langzaam maar zeker door. Miljoenen Egyptenaren, Libiërs en Jemenieten omarmen of bevechten hun vrijheden met hartstocht. Miljoenen, maar niet de stewardess van vlucht 0839 naar Johannesburg van Egypt Air. Zij verzet zich met alle macht, met heel haar ziel tegen elke vorm van evolutie, hoop en passie. Ik waardeer haar doorzettingsvermogen en haar getergde blikken. Hoe zij het eten neerkwakt op mensen, morst op hoofden, slaap ruw verstoord met een subtiele elleboogstoot en zucht bij elke vraag. Het is kunst. Ballet bijna. Van haar mag alles blijven zoals het was. Je doet het er maar mee.

Hema worst

We gaan iets nieuws doen. Dat betekent dus weer wat nieuwe blogposts. Dat bespaart mij enkele avonden herhaling. Hoe het was? Kijk maar op mijn blog. Nog actueel en interactief ook. Vandaag vertrekken we. Eerst richting Johannesburg. Met een Hemaworst in onze rugzak. Uit respect voor deze worsten.

 

En voor de sociale inbrekers die meelezen: ons huis wordt bewoond. Er is zelfs een hond.