Inhambane by Express

Om vijf uur 's ochtends vertrok de late bus uit Maputo richting Inhambane. Omdat het niet echt verstandig is om met rugzak en blonde vriendin in het donker naar het busstation te lopen (het is ook niet te lopen bleek) kwam een taxi ons afhalen. De chauffeur is een held! Nadat een achterband subtiel maar gedecideerd was leeggelopen, reed hij onverstoorbaar verder. Ik moest wel links gaan zitten om het gewicht beter te verdelen. Met de geur van verbrand rubber kwamen we op tijd aan om een van de bussen naar het noorden te pakken. Volgens het bordje op het dashboard hadden wij de express te pakken en ongeveer 100 Meticals te veel betaald. Het was een swingende rit.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Avenue de Patrice Lumumba

David van Reybrouck zat al op Schiphol in mijn tas. Het was dan ook alleen maar passend dat we een hostel op de avenue Patrice Lumumba namen. Of Maputo een typisch Afrikaanse stad is weet ik niet, maar het voldoet wel aan al mijn verwachtingen: stoffige avenues, veel marktjes en schimmige Russische en Zuid-Afrikaanse zakenmannen. 's Avonds wordt er muziek gespeeld, gegeten en bier gedronken. Dat we daar aan mee doen spreekt voor zich.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Via Ermelo naar Maputo

Voorafgaand aan onze trip naar Jo´burg vroeg ik wat Zuid-Afrikaanse vrienden of ze nog tips hadden. Ze hadden er allemaal één: niet gaan. Omdat ik nogal panisch aangelegd ben, had ik al een heerlijk verblijf in het hotel voor ogen. Verstevigde deur en bewaker inclusief. L. de eeuwige optimist dacht hier natuurlijk anders over. Een enkel taxiritje heeft dat genezen. Het station zo´n beetje in Hillbrow ligt, was het voor mij een bevestigend en voor L. een ontnuchterend ritje.

De bus naar Maputo daarentegen was leuk, vooral omdat we ons op bekend terrein begaven: Ermelo, Middelburg en zo waar: Belfast!

Come fly with me

De Arabische lente zet langzaam maar zeker door. Miljoenen Egyptenaren, Libiërs en Jemenieten omarmen of bevechten hun vrijheden met hartstocht. Miljoenen, maar niet de stewardess van vlucht 0839 naar Johannesburg van Egypt Air. Zij verzet zich met alle macht, met heel haar ziel tegen elke vorm van evolutie, hoop en passie. Ik waardeer haar doorzettingsvermogen en haar getergde blikken. Hoe zij het eten neerkwakt op mensen, morst op hoofden, slaap ruw verstoord met een subtiele elleboogstoot en zucht bij elke vraag. Het is kunst. Ballet bijna. Van haar mag alles blijven zoals het was. Je doet het er maar mee.

Hema worst

We gaan iets nieuws doen. Dat betekent dus weer wat nieuwe blogposts. Dat bespaart mij enkele avonden herhaling. Hoe het was? Kijk maar op mijn blog. Nog actueel en interactief ook. Vandaag vertrekken we. Eerst richting Johannesburg. Met een Hemaworst in onze rugzak. Uit respect voor deze worsten.

 

En voor de sociale inbrekers die meelezen: ons huis wordt bewoond. Er is zelfs een hond.

Organisatieontwikkeling

Digitaal werken = cultuurverandering. Daar kun je soms best een handje bij gebruiken. Op het internet vond ik dit adviesbureau. Uitstekend voor het programma Digitaal Depot Diensten.

De draaideur ambtenaar

Als ambtenaar mijmer ik wel eens over de stap naar het bedrijfsleven: minder regeldruk, politiek en een beter uurtarief. Het regeerakkoord lijkt het erfgoed te ontzien (daar verschuilt zich immers het waarachtige Nederland) maar je weet het nooit.

In afwachting van het CDA congres lees ik een artikel over de overstap van Wouter Bos naar KPMG. Een interessant artikel over het schijnbare gemak waarmee voormalig minister Bos zijn bij de overheid vergaarde kennis en expertise in mag gaan zetten voor de bedrijfsmatige zaak.

Het artikel buigt zich over de ontbrekende regels in overheisland Nederland met betrekking tot belangenverstrengeling of concurrentiebeding. Waar je bij elk zichzelf respecterend bedrijf na vertrek je drie jaar lang niet binnen het werkterrein actief mag zijn tenzij tegen betaling van een fikse afkoopsom, is het voor ambtenaren technisch mogelijk om op vrijdag afscheid te nemen en op maandag als consultant je weer te melden aan hetzelfde bureau.

In andere landen bestaan daar ethische commissies voor en ook de Europese Unie buigt zich over het formuleren van gedragsregels voor publieke gezagsdragers. Hoewel het hier vaak nog gaat om draaideur-politici vind ik het ook een relevante discussie voor de ambtenarij. In een tijd waarin we volgens Marc Chavannes geconfronteerd worden met "ongerichte bezuinigingstaakstellingen" die leiden tot "relatief verfijnd ontwijkgedrag (...). Outsourcing van taken, inhuren van adviseurs", mogen we namelijk best kritisch kijken naar hoe dat ingericht kan worden.

Laten we proberen de kloof politiek-burger niet te verrijken met de kloof ambtenarij-burger. Het unanieme beeld dat het allemaal wel minder kan met die overheidsdienaars moeten we niet versterken met de draaideur-ambtenaar. Op die manier geven we ons gedoogkabinet nog gelijk ook. En dat laat ik liever aan CDA congressen over...


- Posted using BlogPress from my iPhone