Shoot me

Plaatjes schieten, dat moet natuurlijk. Wie gelooft je anders? Hierbij een voorproefje. Ze geloofde er niets van ;)

Nie-Blankes

Voor mij was Johannesburg vooral indrukwekkend vanwege het hoge misdaadcijfer dat de stad altijd kreeg. Nu ik een paar dagen heb mogen rondlopen, ben ik vooral onder de indruk van de weerbaarheid en positiviteit van de stad.

Een aanrader is het Apartheidsmuseum dat je vanaf de ingang kennis laat maken met het systeem van segregatie. Het is een wonder dat het land zo goed uit Apartheid is gekomen.

Alles is relatief natuurlijk. Een dag eerder zijn we op de fiets (en met begeleiding van locals) door delen van Soweto gegaan. Dan zie dat de omwenteling voor veel mensen alleen op papier heeft plaatsgevonden. Veel huizen hebben nog tijd geen stromend water en het riool is nog van het type 'open'. Het oude huis van Mandela is inmiddels een museum.

Het andere uiterste vind je op de daken in de binnenstad. Stinkend rijk en hip (nou, ja: goed verzorgd) Johannesburg flaneert dan op een van de zondagsmarkten. Je bent dan mijlenver van De township.

- Posted using BlogPress from my iPhone

BVN

Tijd voor luxe. Na de ongerepte natuur van Mozambique en de bijbehorende sanitaire voorzieningen was Johannesburg precies wat we nodig hebben. Na dit weekend moet ik toegeven dat ik wat bevooroordeeld ben geweest ten opzichte van de stad. Het was een vakantie in een vakantie.

De wijk Melville ter hoogte van 7th street was onze uitvalsbasis. The Melville Turret Guesthouse: een klein paradijs. Werkende douche, een toilet mèt wcbril en om de hoek een trits restaurants en barretjes zonder gefrituurd eten. Ik kan er niet omheen: we zijn stadsmensen.

We waren ook hopeloos 'out of place'. De drie kernwaarden van Johannesburg, 'jong', 'hip' en 'fris', zijn na drie weken met een rugzak tillen niet meer van toepassing. Maar als je de dertig gepasseerd bent, zal je dat worst wezen. Zeker wanneer je een stevig stuk Springbok wordt voorgezet en je voldaan bij terugkomst in je kamer ontdekt dat je precies op tijd bent voor de samenvattingen van de Eredivisie op BVN. Het einde van de vakantie nadert, op aangename wijze.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Snor

Pas op wereld. Na een kleine maand is het dan eindelijk gelukt: ik heb een snor.

- Posted using BlogPress from my iPhone

I love it when a plan comes together

Naast het concept 'Afrikaanse tijd' (een enigszins losse houding ten opzichte van de tijdsbeleving) is de meest waardevolle les tot nu toe: 'you need to make a plan.'

Veel gaat zoals het gaat in Mozambique. Daar moet je ook niet moeilijk over doen. Ik deed dat de eerste dagen wel, maar daar is het veel te heet voor. Bovendien levert het niet zoveel op: wat is een uurtje meer of minder?

Het is slimmer om op de tijden dat je verlangt naar zaken zoals spoorboekjes, regels en een memorie van toelichting een plan te maken. Een plan met de mensen om je heen, het beschikbare materiaal en zo nodig de ruilmiddelen die je hebt (van pennen tot schoenen en slippers).

Met een plan kom je ver, onderhandel je over dieselprijzen, zit je in een tuktuk of achter op een pickup en fungeert jouw backpack als iemands tijdelijke bed. En natuurlijk let jij dan even op de kinderen.


- Posted using BlogPress from my iPhone

Vasco da Gama

Een knappe 500 jaar geleden zette Vasco da Gama voet op wat nu heet Ilha de Mozambique. Ik weet niet wat hij er van vond, maar het is hier prachtig. Ook hier lijkt het alsof men 300 jaar geleden dacht: het is wel prima zo.

Ik heb begrepen dat de meeste stenen gebouwen hier al sinds de 18e eeuw staan (het gros van de oorspronkelijke bebouwing, origineel en Portugees is door de Nederlanders in de 17e afgebrand) en je waant je dus in andere tijden.

Het is hier heerlijk rustig en er is nog weinig tourisme. Blijkbaar ook weinig tot geen Chinezen, want de plaatselijke jeugd kon er niet over uit dat er een kwart Chinees op hun eiland zat. Ik ben inmiddels een kleine beroemdheid, want overal wordt ik nu nagewezen terwijl men fluistert dan wel schreeuwt: 'ti's een Chinees!'


- Posted using BlogPress from my iPhone

Nunca

Nampula-Ilha de Mozambique was weer origineel met de chapa. Aanvankelijk zag het er slecht uit want de motor wilde maar niet aan slaan. Een hamer bracht gelukkig uitkomst. Er is altijd een oplossing.

Het eiland is verbonden met het vasteland via een brug. Een brug smaller dan de bus waar wij in zaten. Gelukkig stond er een pick-up klaar, waar gek genoeg heel de bus op bleek te kunnen. Inclusief bagage.

Het gestapel leidde op het eiland, toen twee gezette dames op bestemming waren aangekomen, tot een kleine ruzie, waarbij ik getergd: 'Mira nunca' begon te schreeuwen. Het maakte weinig indruk. Zelfs mijn snor (miracleus verschenen na drie weken zorgvuldig niet scheren) hielp niet. Ze bleven er van overtuigd dat ik een zak rijst had verstopt onder mijn tas. Het was dat ik net een sms over de 1-0 van Matavs had ontvangen...

- Posted using BlogPress from my iPhone