23 x Yap

DLM Forum’s triennial conference 2011: Re‐Using Data : Lascaux 2.0: Retaining meaning & purpose for records in collaborative spaces

2012-01-16T17:16:00.001+01:00

13 december

Lascaux 2.0: Retaining meaning & purpose for records in collaborative spaces

‐ Tim Callister, Information Management Consultant, UK National Archives (UK)

Tim Callister invited us to join him in an exploration of collaboration spaces. He employed the perspective of the story teller by bringing us back to the Lascaux cave paintings. Since the dawn of time people want to share information. The trouble is however that it is hard to interpret what people want to share: over space and over time.

Collaborative, dare we say 2.0 technology has provided us new ways to share, but has left us with the same challenge: how do we understand what people share?

In the UK Callister explained there are many applications in which sharing takes place: knowledge management, information exchange, transparancy and data re-use is performed with use of Sharepoint, Huddle, Civil Pages, Linkedin and Yammer. Proper interpretation of the data shared through these applications implies knowledge of original use of data. We need to know about the context.

He touched on a subject which has already been experienced in the Netherlands: the need to capture implicit metadata. Much of the context is only available implicitly: that means that much of information on the who, the what and the why is stuck in people's heads. This means that digitization also calls for formalization. In order to answer the questions needed to perform preservation and interpretation over time metadata should be explicitly stored with the records.

The solutions remained the same according to Callister. One should have good retention schedules, proper FOI/DPA management, Access management and Knowledge management. If you can’t manage these re-use of data seems impossible.

The UK solution is found in centralization of certain tasks and responsibilities within Directgov.
Directgov as an organisation does two different things. It provides access to online transactional services and it publishes government information for citizens in one place.

The National Archives (TNA) then provides services for the management of information. It also participates in government ICT strategy. Through these channels standardization and linkage of information is promoted and executed. Furthermore TNA manages the Government Web Archive and in the Secure Web Archiving Project researcher look at archiving intranet en web-based platforms.

Initiatives well worth keeping track of.

His presentation is also found online.

DLM Forum’s triennial conference 2011: Keynote: Preserving Communications for the Future / Common Features of Messages for Interoperability and Long Term Preservation

2012-01-05T09:35:00.000+01:00

Keynote: Preserving Communications for the Future / Common Features of Messages for Interoperability and Long Term Preservation

Richard Jeffrey‐Cook, Head of Information & Records Management,

In‐Form Consult (UK)

Jeffrey-Cook focused on the challenge of continuity of information. For him this encompassed all forms of communications transactions: from text to social media communication. Not an uncommon perception for archivists. The challenge can be beaten by finding common ground between communications. Jeffrey-Cook argues that Moreq2010 provides such common ground.

The world of communication and technology changes at an ever increasing speed. The use, purpose and impact of communication changes as well as do the instruments we use for communication. A case also made by Angelika Menne-Haritz.

All these instruments use different technology, have different functionality, employ different standards, but all potentially produce records.

Jeffrey-Cook points out that we need to search for common characteristics between all these forms of communication and identify which characteristics are important for interpreting and preserving records. In a many ways this confirms the ideas formulated in the Interpares projects. He also stressed the importance of maintaining the threads between communications. Proper interpretation is derived from the relationships between communications.

The biggest challenge will come from communications where little is standardized. The interaction by social media has little or no standardization. The maintenance of threads will be all important. We will also face problems when dealing with communications with interaction which are not intended to produce records. I think the first case study has already arrived.

Jeffrey-Cook concluded with the following remarks:

Distinguish the message and it’s metadata from the technology
Identify the characteristics common to all communications
Separate the client application - the user interface into an extension module

His presentation can be found here.

DLM Forum’s triennial conference 2011: Interoperability – Applied interoperability: Experiences with reusing records management metadata

2011-12-22T16:51:00.002+01:00

Applied interoperability: Experienceswith reusing records management
metadata
Kuldar Aas, Deputy Chief, DigitalPreservation Department, National Archives
of Estonia(Estonia)

Since the National Archives of Estonia also use the Tessella Safety Deposit Box I am always eager to learn from theirexperience, challenges and solutions.

I had the honor to give a presentation last November at the Estonian Digital Deposit Event in Tallinn, so wasalready a bit acquainted with the Estonian approach.

Kuldar Aas started by stating that (manual) pre-ingest and ingest proceduresare not sustainable when dealing with digital records. Human intervention can’tcope with the data volume. This means that processes need to be automated andthat we should reuse records management metadata as much as possible forarchival purposes.

Aas offered a two folded solution: 1) focus on the originating ERMS: definestrict protocols for transfer and ingest, Submission Information Package (SIP) standardsand quality requirements, 2) choose a centralized solution.

The centralized solutions entails tooling for record creators during thepre-ingest and transfer process: the Universal Archiving Module

Taken from the presentation by Kuldar Aas

A similar debate is present at the National Archives of the Netherlands:what should we automate and how do we go about doing this? Similar to theNational Archives of Estonia tools have been developed to aid both archivistand records creator in creating SIP for ingest in the e-Depot and the de facto SIP standard MeDusA ispropagated, but there are many issues that cannot be solved by this.

Aas recognizes this by stating that most work will have to be done at themoment of creation. In his conclusions he stated that quality of descriptionscannot be achieved if it is not already available in records management. Healso stated that it might be wiser to notdemand to replace the current records management metadata but add something toit instead. Again a similar position.

There were also some practical conclusions:

start small: mandatory metadata set in UAM is currently rather limited
many agencies and ERMS vendors do not like the idea of prescriptive metadataschemas

Furthermore we should look ahead and at new ideas. The European Interoperability Framework providesnew opportunities to develop solutions. Also there is a real need for clever semanticmapping engines, since by and large, semantic operability remains the largerissue in records and archival management. As was proven by the CRKM Metadata Broker (Clever Recordkeeping Metadataproject).

Aas expressed the hope MoReq2010 extensions could explorethis venue of semantic interoperability.

DLM Forum’s triennial conference 2011: Interoperability – Metadata for interoperability: practical issues and advice Marc Fresko, Director, Inforesight (UK)

2011-12-22T14:46:00.000+01:00

Metadata for interoperability: practical issues and advice

Marc Fresko, Director, Inforesight (UK)

Marc Fresko treated the audience with a view on metadata: why there are ofuse and which ones you need.

He also compared the different standards and guidelines on metadata andconcluded that they couldn’t be mixed. He even doubted the value of some standards.

I tended to disagree on most of his comparisons, but he did have somevaluable remarks on practical issues surrounding metadata:

Before you can develop your metadata elements, you need to understand theentities you want to describe;

start with an entity model
be prepared to let it evolve

One also needs

controlled vocabularies
governance regime

The metadata for one organization should

relate closely to specific software
resist the temptation to develop a metadata model without specific softwarein mind

Use a tabular representation

express the schema in XML
use software to relate the tables to the XML

Only include metadata you truly need

don’t include metadata just because you can
do include metadata that helps you manage

All very good and very practical points.

What I really disagreed on however was the notion that all engineering should bedone by the records managers. Nowhere the business owners or content ownerswere mentioned. I tend to think that metadata is not only about records management,but also and very much so on use.

In any event: it was a session that made me think.

DLM Forum’s triennial conference 2011: Interoperability – Promoting good governance through records management

2011-12-22T14:16:00.000+01:00

Promoting good governance through records management

Mikko Eräkaski, Project Manager & Armi Helenius, Senior ResearchOfficer,
National Archives of Finland(Finland)

Mikko Eräkaski and Armi Helenius gave an excellent insight in the Finnish approachtowards records management and interoperability.

In Finlandthere is legislation in place that forces public bodies to considerinteroperability. This legal statute states that:

Public sector bodies must each plan and specify their own Enterprise Architecture.
Business systems must meet interoperability requirements.
Public sector bodies are obliged to use common services and informationsystems.

To support the act the National Archives have been workingon the concept of the Lifecycle Management Plan (LCMP). LCMP’s define managementrequirements for the whole life-cycle of all records created or received in allbusiness processes of an organization and the metadata required by SÄHKE2(=national requirements for records management systems and processes).

The most interesting aspect of the LCMP approach in my opinionis the use of functional classification schemas as linking elements between theLCMP’s and business systems. Function class is a mandatory element in SÃKE2 andcan be compared with the PIVOT approach in the Netherlands.

Taken from the presentation found on the DLM website

The benefits of this approach is that if you are able toimplement such schemes less effort needs to be put in cataloging and describingrecords: you could even gain real time information on transactions. Thedownside however is that it takes enormous efforts to manage such schemas. Andthus issues on scalability and flexibility arise as well.

DLM Forum’s triennial conference 2011: Interoperability - EAD and METS: a coherent set of metadata for digital data preservation

2011-12-20T21:18:00.003+01:00

EAD and METS: a coherent set of metadata for digital data preservation
Lardinois Yves, Analyst, Archives Générales du Royaume (Belgium)

The session of Lardinois Yves was rather disappointing to me since it didnot touch on something new or exciting. It was however a good introduction onboth the EAD and METS standard.

He explained why metadata should be applied when dealing with digitalrecords and that in his opinion there is no prevailing practical metadata standardthat covers both technical and archivalneeds.

By using EAD and METS as complementary sets a full metadata format isavailable. EAD providing metadata for archival management of structure,relations and description and METS providing for the necessary technicalmetadata.

With this combination one could tackle the three dimensions of interoperability:

temporal: interpretation of information over time for instance by using standardizeddescription methods
software: reuse of data between applications
data: reuse of content by for instance using unique identifiers

More information on the mentioned setsof metadata for digital data preservation:

METS and PREMIS
EAD

And of course our very own set (nota standard): MeDuSa (NL)

DLM Forum’s triennial conference 2011: day 2 - Making Intelligent Information Control a Reality in Europe

2011-12-19T19:53:00.001+01:00

13 December 2011
Making Intelligent Information Control a Reality in Europe
Rory Staunton, Managing Director, Strategy Partners (UK)

Rory Staunton did not waste time on niceties, but bluntly announced that the time had come for traditional archivists. Old records management seemed outdated to him. We now live in a time of coincidence. A coincidence of forces such as recession, new technology (at new prices) and increasing compliance.

Traditional records management seemed to fight these forces, but according to Staunton, we should be clever and use these forces. Secret records management: providing records management without people noticing you are doing it. A stark contrast to the popular image that we should bring records management to the (end)users.

Staunton set about how to use these forces.

Why does one need intelligent control? A question every archivist should be able to answer in my opinion. But Staunton provided us with some answers drawn from his own experience. Intelligent information control is needed because of the ever increasing and en enduring scrutiny we need to work under. Transparency comes at a price. Next to scrutiny there is operational safety for which we need intelligent control. Humans are humans and we make mistakes. Human disfunctioning needs technical checks: it needs intelligent information control. But despite our own shortcomings, people distrust technical solutions. One will trust the paper files stored in the cabinet behind them (it’s there isn’t it?), but will distrust digital files. Adding insult to injury: digital information management in some minds leads to too much transparency. We can record everything.

So a paradox seems to emerge: the compliance industry is growing, but the number of implemented records management systems is not. One feels to lose control over content. But in any event archives are still expected to serve compliance needs, but see little resources allocated to them to actually fore fill these needs.

But according to Staunton successful compliance is not so much about technic as it is cultural. One has to change the organization and the prevailing culture: fighting the three way chasm: records management altruism, IT departments are de facto run by IT vendors, Business is run by stockholders.

Records management is done more for the benefit of others (you can certainly find your own records), so records management is hardly done at all. MoReq2010 is considered a game changer by Staunton and Strategy Partners for business managers, consumers and government. MoReq2010 does not ‘fit’ in IT, because it does not consider IT as an strategy, but as a list of technologies. It’s about information compliance and as such is driven by business. Business considers costs and substitution of technology is costly. MoReq2010 supplies interoperability which renders substitution less costly. Combining cost reduction with records management MoReq2010 uses a horizontal instead of vertical approach to records management. So I think what Staunton says is that MoReq2010 frees records management of pure altruism.

IT departments are part of the problem since due to outsourcing they are de facto run by IT vendors. IT vendors by definition propagate technology solutions instead of human or customer solutions: the service level agreements you agree on do not concern control. You are very much not in control, since instead of service delivery they are about service performance. But this goes beyond new SLA´s. It´s about thinking about new organizational formats where legacy thinking is ousted and duty of care is welcomed: it should be about delivery of results.

By using financial arguments one can push MoReq2010 and records management. Under a recession stockholders and business owners are eager for financial opportunities. The theme of substitution should not be about technology choices. It’s a lifestyle choice. Substitution should have a Return On Investment (ROI): MoReq2010 can be used to gain compliance and enables a ROI when substituting technology. MoReq2010 saves money.

Recession and stockholders are never a good combination, but for records managers there are opportunities.

More information on Strategy Partners and Moreq2010.

DLM Forum’s triennial conference 2011: day 1 - Moreq2010

2011-12-14T21:02:00.002+01:00

12 December 2011

Apples and oranges: An in‐depth comparison of MoReq2010 to other

international records management standards

Jon Garde, Author of MoReq2010 & Director of Journal IT (UK)

Although some might frown upon the fact that conference attendees received a paper version of the MoReq2010 standard, Jon Garde revealed that this edition was in fact the 1.1 version of the standard. A version nowhere to be found online. Not even on the MoReq website.

Firstly he touched on some specific tools that accompanied the new standard:

The MoReq2010 export XML schema that describes how entities are exported, in what order, and the structure of the resulting XML data
The MoReq2010 Test Framework for Accreditation, Certification & Testing

This however would not be the end. In the (near) future extension modules and translations would be developed.

After these announcements he set out to compare the MoReq2010 standard to other records management standards. This comparison should eventually lead to a contrast document.

Important differences according to John Garde are:

Requirements

Coverage: incomplete coverage of the standard is diverted by allowing extensions
Cardinality: level of specification per requirement.

Process: MoReq2010 relates to parts of the records management process, thus recognizing that some work is already done.
Vocabulary & concepts: be using a extended glossary the MoReq2010 can be made interoperable. By contrast ISO standards such as 23081 and 15489 are not interchangeable on this point.

Garde then made a distinction between so called ‘hard’ and ‘soft’ standards. Hard standards are standards that have a testing regime and which are interoperable via technical and semantic requirements: if you do not follow the rules exactly (comply), then it does not work. MoReq2010 is such a standard. Soft standards do not have a testing regime and compliancy is a value.

I do not know about the hardness of MoReq2010 and am tempted to say that I foremost would like to see that some (instead of no) rules are applied. We’ll work from there.

His presentation can be downloaded from the DLM website.

DLM Forum’s triennial conference 2011: day 1

2011-12-14T21:00:00.001+01:00

12 December 2011

Setting the Scene: DLM Forum 2011 in Context

Professor Julie McLeod, Head of Research, Northumbria University and DLM

Julie McLeod described the contextof this DLM Conference by presenting the audience various views on the meaningof intelligent information control. It being the subtitle of the DLM ForumConference on Interoperability & MoReq2010.

She didso by asking within the NorthumbriaUniversity what meaning intelligent information control should mean. Replieswere plentiful and colourful: control, by some respondent, should actually meanaccess, thus touching on the delicate issue of privacy when talking about interoperability. By another intelligentinformation control should be about providing for individual needs: informationwhen I want and however I want. Someone else felt that it is about efficiencyand cost reduction, while a different party thought it was a meaningless set ofwords. Intelligent information control could thus be considered meaningless,but at the same time be defined as an utopian concept. This definitely set thescene for the conference.

Afterher introduction McLeod talked about two UK initiatives that involvedintelligent information control. First the NHS attempt to build a top downcooperation portal was described. This initiative which in many ways seems tobe similar to the Dutch Electronic Patient Dossier however was deemed to be too complex andis now being dismantled into modular components. Sounded familiar as well.

Secondlyshe discussed the JISC digitalinfrastructure for higher education aimed to share information betweenresearchers. Here again I found that similar projects could be found in theNetherlands such as DANS and the NCDD.

As itturns out projects that aim to achieve interoperability are only so within acertain context. I guess this is only natural, but widespread implementation ofthe concepts of MoReq2010 could change this or at least facilitate such atransnational interoperability.

Her presentation can be downloaded from the DLM website.

DLM Forum’s triennial conference 2011

2011-12-14T20:56:00.001+01:00

Via this blog I would like to share my experiences during the DLM Forum’s triennial conference 2011 in Brussels.

Depending on my notes the posts will be longer or shorter, business like or informal. I just hope that anybody who reads this gets some valuable information out of it. In any event: it's my first entry in English and an easy and fun way to write a report on the DLM Conference.

If you are just interested in the presentations I very much recommend the DLM Forum website.

First of we start with the keynotes that fired off the conference.

12 December 2011

Keynote 1: DIGIT

· Francisco García Morán, DirectorGeneral of the European Commission’s Informatics Directorate‐General (DG DIGIT)

The mission of DIGIT is to enablethe Commission to make effective and efficient use of Information andCommunication Technologies in order to achieve its organisational and politicalobjectives… According to the website.

García Morán looked at the future ofEurope and identified that ICT has a potential for growth. By using ICT smartgrowth is possible. He saw some barriers:

interoperability
trust in digital services
fragmented digital markets
insufficient R&D
the slow implementation of e-government

DIGIT therefore aims to adopt anEuropean interoperability strategy and framework. Implementation of thisframework encompasses notions such as semantic interoperability, cataloguing ofservices, architecture and legislation.

DIGIT is workingon an ERMS under the name of eDomec and Hermes Ares Nomcom.

The presentation can be downloaded from the DLM website.

Keynote 2: FEDICT

· Jan Deprest, Chairman, FederalAgency for ICT Belgium (FEDICT)

FEDICT aims to achieve semanticinteroperability and technical interoperability within the Belgium federation.

It develops and implements standardsto achieve this goal.

Foto's van een ver land

2011-10-08T20:00:00.001+02:00

Mozambique Publiek, a set on Flickr.

Mozambique, het lijkt al weer jaren geleden...

Shoot me

2011-09-27T20:29:00.001+02:00

Plaatjes schieten, dat moet natuurlijk. Wie gelooft je anders? Hierbij een voorproefje. Ze geloofde er niets van ;)

Nie-Blankes

2011-09-27T14:47:00.001+02:00

Voor mij was Johannesburg vooral indrukwekkend vanwege het hoge misdaadcijfer dat de stad altijd kreeg. Nu ik een paar dagen heb mogen rondlopen, ben ik vooral onder de indruk van de weerbaarheid en positiviteit van de stad.

Een aanrader is het Apartheidsmuseum dat je vanaf de ingang kennis laat maken met het systeem van segregatie. Het is een wonder dat het land zo goed uit Apartheid is gekomen.

Alles is relatief natuurlijk. Een dag eerder zijn we op de fiets (en met begeleiding van locals) door delen van Soweto gegaan. Dan zie dat de omwenteling voor veel mensen alleen op papier heeft plaatsgevonden. Veel huizen hebben nog tijd geen stromend water en het riool is nog van het type 'open'. Het oude huis van Mandela is inmiddels een museum.

Het andere uiterste vind je op de daken in de binnenstad. Stinkend rijk en hip (nou, ja: goed verzorgd) Johannesburg flaneert dan op een van de zondagsmarkten. Je bent dan mijlenver van De township.

- Posted using BlogPress from my iPhone

BVN

2011-09-27T07:38:00.001+02:00

Tijd voor luxe. Na de ongerepte natuur van Mozambique en de bijbehorende sanitaire voorzieningen was Johannesburg precies wat we nodig hebben. Na dit weekend moet ik toegeven dat ik wat bevooroordeeld ben geweest ten opzichte van de stad. Het was een vakantie in een vakantie.

De wijk Melville ter hoogte van 7th street was onze uitvalsbasis. The Melville Turret Guesthouse: een klein paradijs. Werkende douche, een toilet mèt wcbril en om de hoek een trits restaurants en barretjes zonder gefrituurd eten. Ik kan er niet omheen: we zijn stadsmensen.

We waren ook hopeloos 'out of place'. De drie kernwaarden van Johannesburg, 'jong', 'hip' en 'fris', zijn na drie weken met een rugzak tillen niet meer van toepassing. Maar als je de dertig gepasseerd bent, zal je dat worst wezen. Zeker wanneer je een stevig stuk Springbok wordt voorgezet en je voldaan bij terugkomst in je kamer ontdekt dat je precies op tijd bent voor de samenvattingen van de Eredivisie op BVN. Het einde van de vakantie nadert, op aangename wijze.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Snor

2011-09-25T18:45:00.001+02:00

Pas op wereld. Na een kleine maand is het dan eindelijk gelukt: ik heb een snor.

- Posted using BlogPress from my iPhone

I love it when a plan comes together

2011-09-23T18:11:00.002+02:00

Naast het concept 'Afrikaanse tijd' (een enigszins losse houding ten opzichte van de tijdsbeleving) is de meest waardevolle les tot nu toe: 'you need to make a plan.'

Veel gaat zoals het gaat in Mozambique. Daar moet je ook niet moeilijk over doen. Ik deed dat de eerste dagen wel, maar daar is het veel te heet voor. Bovendien levert het niet zoveel op: wat is een uurtje meer of minder?

Het is slimmer om op de tijden dat je verlangt naar zaken zoals spoorboekjes, regels en een memorie van toelichting een plan te maken. Een plan met de mensen om je heen, het beschikbare materiaal en zo nodig de ruilmiddelen die je hebt (van pennen tot schoenen en slippers).

Met een plan kom je ver, onderhandel je over dieselprijzen, zit je in een tuktuk of achter op een pickup en fungeert jouw backpack als iemands tijdelijke bed. En natuurlijk let jij dan even op de kinderen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Vasco da Gama

2011-09-23T18:11:00.001+02:00

Een knappe 500 jaar geleden zette Vasco da Gama voet op wat nu heet Ilha de Mozambique. Ik weet niet wat hij er van vond, maar het is hier prachtig. Ook hier lijkt het alsof men 300 jaar geleden dacht: het is wel prima zo.

Ik heb begrepen dat de meeste stenen gebouwen hier al sinds de 18e eeuw staan (het gros van de oorspronkelijke bebouwing, origineel en Portugees is door de Nederlanders in de 17e afgebrand) en je waant je dus in andere tijden.

Het is hier heerlijk rustig en er is nog weinig tourisme. Blijkbaar ook weinig tot geen Chinezen, want de plaatselijke jeugd kon er niet over uit dat er een kwart Chinees op hun eiland zat. Ik ben inmiddels een kleine beroemdheid, want overal wordt ik nu nagewezen terwijl men fluistert dan wel schreeuwt: 'ti's een Chinees!'

- Posted using BlogPress from my iPhone

Nunca

2011-09-23T18:10:00.001+02:00

Nampula-Ilha de Mozambique was weer origineel met de chapa. Aanvankelijk zag het er slecht uit want de motor wilde maar niet aan slaan. Een hamer bracht gelukkig uitkomst. Er is altijd een oplossing.

Het eiland is verbonden met het vasteland via een brug. Een brug smaller dan de bus waar wij in zaten. Gelukkig stond er een pick-up klaar, waar gek genoeg heel de bus op bleek te kunnen. Inclusief bagage.

Het gestapel leidde op het eiland, toen twee gezette dames op bestemming waren aangekomen, tot een kleine ruzie, waarbij ik getergd: 'Mira nunca' begon te schreeuwen. Het maakte weinig indruk. Zelfs mijn snor (miracleus verschenen na drie weken zorgvuldig niet scheren) hielp niet. Ze bleven er van overtuigd dat ik een zak rijst had verstopt onder mijn tas. Het was dat ik net een sms over de 1-0 van Matavs had ontvangen...

- Posted using BlogPress from my iPhone

Back to the future

2011-09-22T17:24:00.001+02:00

Soms lijkt het alsof de tijd hier stil is blijven staan. Dit geldt zeker voor de havenstad Beira. Het lijkt alsof de stad in een soort tijdcapsule heeft gezeten. Een capsule met scheurtjes. Het voelt namelijk alsof er rond 1954 is besloten niets meer aan onderhoud te doen. Dit is tragisch genoeg misschien ook wel het geval want tijdens de vrijheidsstrijd en de daaropvolgende burgeroorlog (al is dat gezien de grote buitenlandse bemoeienis niet echt de juiste term) zijn grote delen van het land jarenlang letterlijk afgesloten geweest van de rest van de wereld.

Wat je ziet is dan ook een ongelooflijk vervallen stad, maar wat een pracht! Overal waar je kijkt art-deco, op elke hoek een juweel. Hoogtepunt was het bezoek aan restaurant Pique Nique, waar naast het interieur ook de obers (met zwarte das en wit overhemd) uit die vervlogen jaren stammen. Klasse. Het klinkt wat koloniaal, maar Beira was een onverwacht bezoek aan het verleden.

Hoe anders is Nampula, onze transitstad in het noorden. Hier heeft men ook alles gelaten voor wat het was, maar de enige charme van deze stad is het vliegveld.

Ken je die mop van de bus naar Beira?

2011-09-20T10:04:00.000+02:00

Eigenlijk wilden we nog niet weg uit Vilanculos: het weer, de zee, de eilanden, vissen. dolfijnen en de gezelligheid. Je raakt er gewend aan. Vakantie is echter hard werken, dus we gingen voort. Ons vliegtuig naar Nampula zou over twee dagen vertrekken.

De overgang van zuid naar noord is er een met obstakels. Er ontbreken wat zaken in het noorden van Mozambique, zoals infrastructuur, water en transportmogelijkheden. Dat laatste ervoeren wij rond 03:15 plaatselijke tijd, toen, tot ons lichtelijke chagrijn, de bus die ons binnen 10 tot 12 uur naar Beira zou brengen niet ging. Te weinig mensen volgens de buschauffeur, die onder dwang van de aanwezige politieagent wel netjes ons geld teruggaf. Onze lift naar het busstation zei toen: 'We have a transportation problem', waarna ik het niet kon nalaten om hem te corrigeren door te zeggen: ' No, we have a transportation problem.'

Na het aanbod om ons voor het luttele bedrag van 13.000 Meticals te rijden te hebben afgeslagen zat er niet anders op dan te kijken of we met iemand mee konden liften. Toen werd het stil. Voornamelijk bij een Nederlands stel waarvan het vrouwelijke gedeelte de dag er voor nog vol was van haar vrijwilligerswerk voor Young Africa in Beira.

Na het ontbijt en het schilderen van een mooi liftbordje bracht een taxi ons naar Pembora junction. Het kon niet anders, zo verzekerde men, dan dat er vroeg of laat een bus naar Beira zou langskomen. Helaas kwam er de eerste 1,5 uur niets voorbij, behalve een personenauto met daarin twee landgenoten waarvan er minstens 1 een vrijwilligersproject heeft gedaan. Helemaal voor niets een half uur glimlachend zitten luisteren naar een nogal droog verhaal over dansworkshops. Tot zover de solidariteit onder landgenoten.

Maar gelukkig konden we wel bouwen op afstammelingen van Nederlandse kolonisten! Uit het niets stonden daar Pun en John, twee professionele jagers van midden twintig, die op weg waren naar ' their camp' en nog langs Beira moesten voor proviant. Of we mee mochten? Geen probleem. De aanvankelijke 10 tot 12 uur werden gereduceerd tot een kleine 7 uur reizen en we weten nu alles over Big Game hunting in de verschillende concessies in Mozambique, game preservation, type jachtgeweren en de miljoenenwereld van de jacht 'where money is no factor'. Geweldige rit en geweldige verhaal. En passant weten we nu ook alles van de verschillende vogels die we onderweg zagen, de bomen en rivieren. Toen we in Beira waren vonden we het jammer dat we er al waren.

Wadlopen

2011-09-13T15:31:00.001+02:00

Vilankulo begint in Maxixe. Je neemt een bootje van Inhambane naar deze plek en pakt dan een chapa richting het noorden. Hier begint een ander stuk Mozambique. Misschien omdat je de Zuid-Afrikaanse touristen achterlaat. De bustocht kan ik niemand aanraden. Een busje voor 12, maar dan met 20 tot 23 mensen (afhankelijk van de bagage en bestemming). Ik heb persoonlijk de hele rit op één bil gezeten. Het waren de langste 4 uur van mijn leven. Terwijl ik een reis van 23 uur in Indonesië een feest vond! Het was de ellende waard. Vilankulo en de eilanden Bazaruto, Benguera en Magaruque zijn fantastisch. Het duiken is veel mooier dan Tofo en weer de walvissen... En zo waar: Ray's! Wow! Ik begrijp: je had er bij moeten zijn. Vanavond ga ik naar de lokale kroeg voor Barcelona - AC Milan... Naar verwachting ook iets waar je bij moet zijn.

Uit de film

2011-09-10T16:25:00.000+02:00

Ons uiteindelijke doel was Tofo. Daar kon gedoken worden. Om er te komen neem je vanaf Inhambane een chapa samen met wat kippen, een of twee morsige mannetjes en hele schattige baby's (niet behorend tot de mannetjes voor de duidelijkheid).

Tofo is de bom. Je loopt over het strand en je ziet wat je normaal alleen in films ziet (om dicht bij huis te blijven ;). Het duiken is hier misschien minder mooi dan in Indonesië en Egypte, maar je ziet hier bijzondere dingen. Wanneer kom je nu op 3 meter afstand van een walvis of zie je een dolfijn met een enorme tonijn in zijn bek voorbijzwemmen? Onder water hoor je ze praten en zie je reuzenschildpadden, lionfish en potato groupers zwemmen. Geweldig. Wat absoluut nog moest gebeuren was een zoektocht naar de whale shark. Het lukte ons in drie dagen tijd niet. Het besluit was dan ook niet te vertrekken zonder deze vis. Een zeer tof Belgisch koppel bezweerde ons ook niet zonder te vertrekken. Het was meer dan bijzonder. Een filterhaai. Beesten! We zwommen uiteindelijk naast een exemplaar van 6 meter. Een kleintje volgens de gids. Hij heeft ze van 20 meter lang gezien. Maar voor mij groot genoeg.

Een hoogtepunt! Het enige wat we nu nog missen in ons rijtje zijn de manta rays, maar morgen vertrekken we naar Vilankulo. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Inhambane by Express

2011-09-10T16:12:00.000+02:00

Om vijf uur 's ochtends vertrok de late bus uit Maputo richting Inhambane. Omdat het niet echt verstandig is om met rugzak en blonde vriendin in het donker naar het busstation te lopen (het is ook niet te lopen bleek) kwam een taxi ons afhalen. De chauffeur is een held! Nadat een achterband subtiel maar gedecideerd was leeggelopen, reed hij onverstoorbaar verder. Ik moest wel links gaan zitten om het gewicht beter te verdelen. Met de geur van verbrand rubber kwamen we op tijd aan om een van de bussen naar het noorden te pakken. Volgens het bordje op het dashboard hadden wij de express te pakken en ongeveer 100 Meticals te veel betaald. Het was een swingende rit.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Avenue de Patrice Lumumba

2011-09-10T15:58:00.000+02:00

David van Reybrouck zat al op Schiphol in mijn tas. Het was dan ook alleen maar passend dat we een hostel op de avenue Patrice Lumumba namen. Of Maputo een typisch Afrikaanse stad is weet ik niet, maar het voldoet wel aan al mijn verwachtingen: stoffige avenues, veel marktjes en schimmige Russische en Zuid-Afrikaanse zakenmannen. 's Avonds wordt er muziek gespeeld, gegeten en bier gedronken. Dat we daar aan mee doen spreekt voor zich.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Via Ermelo naar Maputo

2011-09-08T14:34:00.001+02:00

Voorafgaand aan onze trip naar Jo´burg vroeg ik wat Zuid-Afrikaanse vrienden of ze nog tips hadden. Ze hadden er allemaal één: niet gaan. Omdat ik nogal panisch aangelegd ben, had ik al een heerlijk verblijf in het hotel voor ogen. Verstevigde deur en bewaker inclusief. L. de eeuwige optimist dacht hier natuurlijk anders over. Een enkel taxiritje heeft dat genezen. Het station zo´n beetje in Hillbrow ligt, was het voor mij een bevestigend en voor L. een ontnuchterend ritje.

De bus naar Maputo daarentegen was leuk, vooral omdat we ons op bekend terrein begaven: Ermelo, Middelburg en zo waar: Belfast!

Come fly with me

2011-09-03T10:42:00.001+02:00

De Arabische lente zet langzaam maar zeker door. Miljoenen Egyptenaren, Libiërs en Jemenieten omarmen of bevechten hun vrijheden met hartstocht. Miljoenen, maar niet de stewardess van vlucht 0839 naar Johannesburg van Egypt Air. Zij verzet zich met alle macht, met heel haar ziel tegen elke vorm van evolutie, hoop en passie. Ik waardeer haar doorzettingsvermogen en haar getergde blikken. Hoe zij het eten neerkwakt op mensen, morst op hoofden, slaap ruw verstoord met een subtiele elleboogstoot en zucht bij elke vraag. Het is kunst. Ballet bijna. Van haar mag alles blijven zoals het was. Je doet het er maar mee.

Hema worst

2011-09-02T10:58:00.000+02:00

We gaan iets nieuws doen. Dat betekent dus weer wat nieuwe blogposts. Dat bespaart mij enkele avonden herhaling. Hoe het was? Kijk maar op mijn blog. Nog actueel en interactief ook. Vandaag vertrekken we. Eerst richting Johannesburg. Met een Hemaworst in onze rugzak. Uit respect voor deze worsten.

En voor de sociale inbrekers die meelezen: ons huis wordt bewoond. Er is zelfs een hond.

Organisatieontwikkeling

2010-10-14T16:06:00.000+02:00

Digitaal werken = cultuurverandering. Daar kun je soms best een handje bij gebruiken. Op het internet vond ik dit adviesbureau. Uitstekend voor het programma Digitaal Depot Diensten.

De draaideur ambtenaar

2010-10-02T15:07:00.001+02:00

Als ambtenaar mijmer ik wel eens over de stap naar het bedrijfsleven: minder regeldruk, politiek en een beter uurtarief. Het regeerakkoord lijkt het erfgoed te ontzien (daar verschuilt zich immers het waarachtige Nederland) maar je weet het nooit.

In afwachting van het CDA congres lees ik een artikel over de overstap van Wouter Bos naar KPMG. Een interessant artikel over het schijnbare gemak waarmee voormalig minister Bos zijn bij de overheid vergaarde kennis en expertise in mag gaan zetten voor de bedrijfsmatige zaak.

Het artikel buigt zich over de ontbrekende regels in overheisland Nederland met betrekking tot belangenverstrengeling of concurrentiebeding. Waar je bij elk zichzelf respecterend bedrijf na vertrek je drie jaar lang niet binnen het werkterrein actief mag zijn tenzij tegen betaling van een fikse afkoopsom, is het voor ambtenaren technisch mogelijk om op vrijdag afscheid te nemen en op maandag als consultant je weer te melden aan hetzelfde bureau.

In andere landen bestaan daar ethische commissies voor en ook de Europese Unie buigt zich over het formuleren van gedragsregels voor publieke gezagsdragers. Hoewel het hier vaak nog gaat om draaideur-politici vind ik het ook een relevante discussie voor de ambtenarij. In een tijd waarin we volgens Marc Chavannes geconfronteerd worden met "ongerichte bezuinigingstaakstellingen" die leiden tot "relatief verfijnd ontwijkgedrag (...). Outsourcing van taken, inhuren van adviseurs", mogen we namelijk best kritisch kijken naar hoe dat ingericht kan worden.

Laten we proberen de kloof politiek-burger niet te verrijken met de kloof ambtenarij-burger. Het unanieme beeld dat het allemaal wel minder kan met die overheidsdienaars moeten we niet versterken met de draaideur-ambtenaar. Op die manier geven we ons gedoogkabinet nog gelijk ook. En dat laat ik liever aan CDA congressen over...

- Posted using BlogPress from my iPhone

Waarom we zo snel mogelijk digitaal moeten

2010-09-21T09:00:00.002+02:00

Of in ieder geval alle stellingkasten moeten vastzetten.

En toch wil ik er bij zijn!

2010-09-20T00:13:00.000+02:00

Maandag is mijn studiedag en deze maandag zit ik zelfs als student-lid in een bestuursvergadering van de KVAN. Maar vandaag wil ik op meerdere plekken tegelijk zijn: ik laat het certificaat natuurlijk niet schieten.

Door de inzet van een aantal dingen hoeft dat gelukkig ook niet:

Blessuretijd

2010-09-14T22:28:00.001+02:00

Mijn favoriete ding is toch wel de blog. Ik vind het gewoon leuk om te schrijven en doe dat te weinig. Bovendien heeft het mij veel tijd bespaard na mijn vakantie.

Waar ben je geweest?

Wat heb je gedaan?

De vakantiefoto's terreur?

Het leerprogramma heeft mijn leven dan ook vooral makkelijker gemaakt: ik sta constant in contact met collega's over de hele wereld en sta nog zelden voor een onoplosbaar probleem. Misschien chargeer ik het een beetje, maar zo voelt het soms wel.

De dingen wil ik dan ook zo benaderen: instrumenten die het leven makkelijker maken. De volgende stap is de verdieping. Of om met de meest vervelende congresvraag te komen: “Is this good?” Want zo zouden we, zoals Steve Bailey, al stelt wel eens kritischer kunnen kijken naar de achterkant van een aantal dingen.

Records management futurewatch: Is the Cloud aware that it has 'the future of digital archiving in its hands'?

We blijven natuurlijk archivarissen.

Na 23 dingen heb ik dan ook weer 23 nieuwe en uitdagende vragen.

23-archiefdingen was voor mij als een wedstrijd van PSV: spannend tot in de blessuretijd.

http://senioren.voetbal.nl/article/3651/cartoon-achtervolging-de-eredivisie

Dingen op je mobiel

2010-09-14T21:42:00.001+02:00

Op 500 meter van de finish een klapband krijgen. Dit is ding #22 van de 23 dingen en ik heb nog maar een paar dagen om het zaakje af te ronden. Krijgt iedereen een certificaat terwijl ik nog met mijn iPhone sta te kl#@!$. Een smartphone is een geweldig bezit, maar het slokt ook onevenredig veel tijd op: mailen, twitteren, bloggen, Facebooken, treinreizen plannen, spelletjes spelen, films kijken, muziek luisteren, internetten en voetbal kijken. Het houdt niet op, tenzij iemand je belt. Vreselijk onhandig die functie.

http://gizmodo.com/5624141/microsofts-1-billion-smart-phone-bet-thats-chump-change

Voor mij is 2.0 pas begonnen na de ontvangst van de eerder genoemde telefoon. Twitteren, bloggen en Facebook: het heeft pas zin als je dat plaats en tijdsonafhankelijk kan doen. Net zoals een gesprek gebaat is bij live contact. Een prachtig voorbeeld waar dit allemaal toe kan leiden is augmented reality: met behulp van je iPhone, sociale netwerken en een stukje techniek de werkelijkheid verrijken. De realiteit met context verrijken. Moet de archivaris als muziek in de oren klinken.

Gowalla Spots Layar from C2K internet solutions on Vimeo.

Een tijdje heb ik ook bijgedragen aan de Gowalla verrijking, maar ik heb mij verplaatst naar foursquare. Want er deed geen archivaris met mij mee.

Voor archiefinstellingen kan de smartphone een handig instrument zijn. Zeker als men werk gaat maken van de smart van de phone. Zo heeft TNA al een app waarmee affiches gekocht kunnen worden.

Je zou ook kunnen denken aan een app waarmee een opdracht gegeven kan worden voor het maken van een digitale reproductie: je maakt een foto en stuurt hem met je telefoon door naar het archief © (dit idee heb ik reeds gepatenteerd).

De meerwaarde zit hem voor archieven dan ook in het overal en altijd kunnen participeren met de bezoeker: informatie delen, verrijken, verkopen en beschikbaar stellen.

Archief twee-punt-nul

2010-08-29T18:22:00.000+02:00

Wat levert Archief 2.0 op voor de archivaris. Niet zo bar veel als we moeten afgaan op het aantal reacties op de discussie “Wat heeft Archief 2.0 voor 700 leden opgeleverd?”. Gelukkig is de werkelijkheid minder hard. Archief 2.0 is namelijk geen ding. Het gaat niet om specifieke sites, communities of instrumenten. Het gaat om positieve houding naar de buitenwereld toe. Niet alleen brengen, maar ook halen. Niet alleen, maar samen. In dat opzicht sluit ik mij dan ook aan bij het Manifest voor de archivaris 2.0. Die houding brengt en gaat de archivaris veel plezier brengen. Kijk maar naar de verschillende dingen die hier de revue zijn gepasseerd. Stuk voor stuk maken zij het werk leuker, interessanter en beter.

We moeten denk ik wel oppassen om niet in de valkuilen van 2.0 te vallen. Niet alles dat glinstert is goud. Als archivaris sta ik in de eerste plaats voor vindbaarheid, interpreteerbaarheid, authenticiteit, volledigheid, leesbaarheid en exclusiviteit. Die voorwaarden moeten vervuld worden naast de nieuwe waarden van 2.0. Beide zijn gelijkwaardig. Is Archief 2.0 namelijk niet gebouwd op de fundamenten van 1.0?

Voetnoten

2010-08-29T17:44:00.000+02:00

Het is al weer enige tijd geleden dat ik hier iets heb geschreven. De rust van de vakantie is er uit denk ik. Het is dan ook al weer meer dan een maand geleden dat ik rondliep in het land van mijn voorvaderen. Zucht...

Voor mijn reis had ik vele romantische ideeën over de voormalige Oost. Nederlands-Indië, tempoe doeloe en altijd nasi. Waanideeën bleek al snel na aankomst. De republiek Indonesia herinnert in niets aan het Nederlands-Indië waarover sommige familieleden nog wel eens mijmeren. Af en toe staat er nog een gebouw uit de koloniale tijd en wordt je in vlekkeloos Nederlands aangesproken, maar de Nederlandsche club is al jaren gesloten.

Op sites zoals Footnote kun je echter de plek in mijn hoofd doen herleven. Als ik kijk naar het succes van themasites zoals Afscheid van Indië dan wordt ik vrolijk. Zoveel kennis die anders verloren gaat of niet wordt gebruikt, kan nu bij iedereen binnenstromen. En laten we eerlijk zijn: het is ook fijn om met je onderzoek te kunnen pronken.

Met de kaarten, foto’s, onderzoek en de herinneringen van mensen rijdt tramlijn 4 weer binnen no time door een virtueel Batavia.

De vraag is dan ook niet welke onderdelen van Footnote toepasbaar zouden kunnen zijn voor het Nationaal Archief, maar hoe wij onze collectie toepasbaar kunnen maken voor Footnote. Alleen scannen is dan niet voldoende. Om met een gewaardeerde collega te spreken begint (en eindigt) alles met metadata. Als we er in slagen de gelaagdheid en rijkheid van onze collectie te vangen met metadata en samen te brengen met onze gedigitaliseerde collectie dan is de geboorte van Footnote Dutch Delight niet ver weg meer.

Familiebezoek en onderzoek

2010-07-28T18:16:00.000+02:00

Stamboomonderzoek. Als student Geschiedenis had ik er niets mee. Tijdens mijn frequente koffiepauzes vond ik niet het onderzoek, maar de onderzoekers fascinerend. Ze konden uren met elkaar praten over verre voorouders en concludeerden dan meestal met de opmerking dat zij waarschijnlijk afstamden van een oud adellijk geslacht. Het zal je hobby maar zijn dacht ik dan.

Alles veranderde toen ik na het wederom scheiden van mijn ouders (2x trouwen = 2 x scheiden, ze doen graag dingen dubbel). Op dat soort momenten wil je namelijk wel weten uit wat voor soort hout je eigenlijk gesneden bent. Mijn vader is wat zwijgzaam over dat soort zaken, maar daar heb je dan gelukkig archieven en archiefinstellingen voor.

Als ik kijk naar de verschillende netwerken en mijn eigen ervaring dan valt mij op dat de genealoog het zelf wel red in eigen kring. De vriendendiensten bewijzen dat. Als archief en als archivaris moet je daar niet willen helpen. Luisteren is voldoende: het is jouw taak om te zorgen dat de bronnen toegankelijk blijven of worden gemaakt. Dat je weet wat je hebt en wat je niet hebt. Welke antwoorden je moet hebben vertelt de gemeenschap wel.

De FamilySearch indexing tool is een goede manier om bronnen gestructureerd en eenduidig te ontsluiten. Ik heb niet veel voeling met de achterliggende organisatie en diens motivatie, maar dergelijke instrumenten zijn mijns inziens onontbeerlijk bij de ontsluiting van genealogische bronnen.

Op vakantie lees je boeken

2010-07-28T17:34:00.000+02:00

Het is altijd aan te raden om enkele boeken mee te nemen op vakantie. Reizen is namelijk voor een groot deel wachten. Wachten op het vliegtuig. Wachten op de boot. Wachten op de bus. Wachten op elkaar. Aanvankelijk allemaal momenten om je ogen uit te kijken, maar na de eerste trits wachtsessies geeft een boek veel troost.

Om een beetje bij te houden wat je hebt gelezen heb ik (ook om mijn 23 archiefdingen weer op te pakken) de boeken die ik tijdens mijn vakantie heb gelezen opgenomen in LibraryThing. Interessante applicatie. Grote voordeel is zoals bij veel van de dingen het feit dat je het lijstje niet kwijtraakt en direct kan delen met anderen. Zo weet iedereen wat je hebt gelezen en weet iedereen dat dat geweldige idee dat je het werkoverleg inslingert niet van jou is, maar van de auteur van het laatste boek dat je hebt gelezen. Is wel zo helder.

Om die reden heb ik direct de literatuurlijst van mijn scriptie opgenomen.

Foto's dan maar

2010-07-27T10:16:00.000+02:00

Je vergeet altijd wel iets op vakantie. Dit maal het kabeltje van het fotomasjien. Gelukkig lag de kabel in de bovenste la. Dus voor de thuisblijvers een kleine selectie. Ik zie jullie bij de koffieautomaat.

Istanbul

2010-07-25T10:12:00.002+02:00

Jakarta-Istanbul-Amsterdam weergeven op een grotere kaart

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Dat valt bij deze vakantie wel mee. Natuurlijk moeten we bijna 15 uur vliegen met de benen in de nek, maar daar staat dan wel weer een drankje in Istanbul tegenover. Het is geen straf. Nog een paar uurtjes en we zijn weer in Nederland. L. begint dinsdag weer en ik heb buiten de redactievergadering van het Archievenblad morgenmiddag nog een week respijt. Ik ga woensdag voorzichtig mijn e-mail maar eens lezen. Met stille kracht...

- Posted using BlogPress from my iPhone

Kuta, Bali

2010-07-22T07:25:00.002+02:00

View Larger Map

Inmiddels zijn we weer op pad. Omdat we vanaf Bali naar Jakarta vliegen trokken we richting het zuiden. Nu zitten we in Kuta op Bali. We waren gewaarschuwd, maar het is dichtbij het vliegveld. Hoe erg kan het zijn...?

Na ongeveer vier minuten kan ik je dit vertellen: als je slim bent kom je nooit in Kuta, Bali. Al het mooie van Indonesië van de afgelopen weken is hier in één keer weggespoeld. Alleen met een stevige borrel is het enigszins dragelijk. Als je van Lloret de Mar houdt zit je hier uitstekend, maar in alle andere gevallen: het strand van Scheveningen heeft meer allure.

Morgen vertrekken we hier weer. In Jakarta ga ik dan nog op zoek naar een shirt van Persija. Daarna bereid ik mij mentaal voor op de reis terug naar Belanda en vergeet ik de Bali episode. Hebben we al een kabinet?

- Posted using BlogPress from my iPhone

Kuta, Lombok

2010-07-22T05:34:00.004+02:00

Na mijn surfervaring is er enige verwijdering tussen mij en L. ontstaan. Mijn andere oor zit nu ook dicht. Gelukkig heeft L. een boek bij zich en zijn de stranden hier heerlijk. Mijn gehoorschade heeft gek genoeg geen invloed op mijn rijvaardigheid. Dat ze in Indonesië niet om een motorrijbewijs vragen heeft daar niets mee te maken.

View Larger Map

Het zuiden van Lombok is prachtig. Kuta en omgeving kennen alleen adembenemende baaien en dito stranden. Het mooiste stuk Indonesië waar we tot nu toe zijn geweest. We kunnen het weten, want dankzij het gebrek aan fatsoenlijke bewegwijzering hebben we het gehele zuiden gezien. Vooral de bergapen waren leuk. Deden mij denken aan familie. Minder grappig was het veelal ontbreken van wegdek, ook bij stijle afdalingen. Op dat moment dacht ik vooral aan de verder onderverzekerde motor en bestuurders. Waarbij het eerste mij meer dwars zat dan het tweede.

Bangkok Women R Actually Fellas

2010-07-17T13:39:00.001+02:00

Geen appel, maar een oorontsteking (linkeroor) luidde de zondeval in. We moesten het paradijs dat Gili Trawangan is achterlaten. Niet dat we niet konden blijven, maar ik mocht niet meer duiken van de dokter.

Op Gili T ben ik namelijk toegetreden tot het duikersgilde en mag ik mij nu een Open Water Diver noemen. Dat klinkt heel stoer en dat is het ook ;) Een hele ontspannen gilde. Je zou er je baan voor opgeven.

Zo ontspannen dat alleen een fikse pijn mijn humeur wist te verpesten. Ach, dan maar door. Nu zitten we een nachtje in Senggigi(een spookstad) op weg naar Kuta Lombok. Op naar een andere gilde: het surfersgilde.

De reis gaat door...

Grotere kaart weergeven

Het noorden van Bali

2010-07-11T12:29:00.002+02:00

Over het noorden van Bali en Lovina kan ik kort zijn: als je niet gaat duiken, kun je er beter niet heengaan. Het is nogal tam. Het is wel wat meer ingericht voor toeristen, maar dat betekende vooral een afscheid van het heerlijke eten van Java... In Lovina is de houtoven pizza populair met op twee de bordjes pasta... Bah!

Grotere kaart weergeven

De enige remedie: doorreizen. Geen straf. Met de bemo door het prachtige Bali uit de reisboekjes en per boot naar de Gili's. Paradijs!

Grotere kaart weergeven

- Posted using BlogPress from my iPhone

De weg naar Kaapstad en Bali

2010-07-09T10:26:00.000+02:00

Holland kleurt Oranje. Ik heb begrepen dat er meer dan 13 miljoen Nederlanders hebben gekeken naar de GEWONNEN halve finale (op naar ons eigen trauma :-)! Wij hebben daar ook aan proberen bij te dragen. Want hoewel de verjaardag van L. de hoofdreden van ons snelle vertrek naar Bali was, kon het een en ander natuurlijk pas gebeuren na de wedstrijd. Die hebben we bekeken in de plaatselijke Hollandse kroeg. Iedere plek ter wereld heeft wel zo'n kroeg. Je kent het wel: Shell familie in de ene, Hollandse man van middelbare leeftijd met vrouw van ver onder deze leeftijd in de andere hoek... Oudhollandse gezelligheid! Toen de eerste goal door uitgerekend een Indo werd gemaakt, ging het dak er natuurlijk af!

De volgende dag vertrokken we met de bus richting Bali. Dit vervoersmiddel hadden we op de stadsbussen en de bemo's nog niet gehad.

Grotere kaart weergeven

Het was een hele ervaring. Het motto van de busmaatschappij was "There is always room for one more". Een bus kent een vast aantal plaatsen. In Indonesië geldt dat alleen voor de zitplaatsen. Het aantal overige plaatsen (hang-, lig-, hurk- en hangplaatsen, red.) is afhankelijk van de grootte van de reiziger inclusief eventuele bagage. Het is dat het kabeltje van het fototoestel nog in Nederland ligt, maar anders had ik u kunnen verblijden met diverse afbeeldingen van tenen, handen en van mijzelf met op mijn schouder een in slaap gevallen medereiziger. Lekker knus. L. en ik begrepen nu waarom de jongen van de touroperator met bezorgd gezicht bleef herhalen dat het om de laatste zitplekken ging. Maar gedurende de 19 uur reistijd maak je wel nieuwe vrienden. Omdat we elkaar niet altijd begrijpen en ik sowieso "Gado Gado" wordt genoemd, zijn wij ook maar overgegaan op bijnamen: opa Sok, opa Lastig (kon niet blijven zitten en viel dus elke keer om), monster 1 en 2 (twee kleine jongentjes die best wat Ritalin zouden kunnen gebruiken), Kwik, Kwek en Kwak (lagen boven ons op de hoedenplank) en Saaie Duitse. In Gilimanuk namen we afscheid van elkaar.

Nu zitten we dus in Lovina. Strand, zon en lekker niets doen.

HBS meneer... Meisjes uit Arnhem! Aduh!

2010-07-08T09:00:00.000+02:00

Morgen vertrek ik vanuit Yogya richting Lovina op Bali. Het betere strandwerk. De stad zit er op en L. is donderdag jarig (ze wordt weer 30). Dat zal een ander soort Indonesië worden.

Yogya een toeristische must do. Niet alleen heeft Yogya een echte kraton, ook de omgeving geeft voldoende reden tot een kort verblijf. Want niets minder dan de Borobudur en het Prambanan tempelcomplex staan op enkele kilometers buiten de stad.

View Larger Map

Yogya is het leukst als je een beetje voorbereid naar de stad komt. Je moet de geschiedenis kennen om de stad te kunnen waarderen. Want zoals in alle andere Aziatische steden zou een welstandscommissie nog enig missiewerk te verrichten hebben. Het toppunt van de stad vond ik dan ook het levende stuk geschiedenis dat ik tegen het lijf liep in de kraton. Het was een van de oudere beheerders die nog vloeiend Nederlands sprak. Beter dan hullie in Nederland schatte ik zo in. Hij was ook niet te stoppen: "HBS meneer. Ik was zwak in de wiskundige vakken, maar sterk in de sociale vakken. En weet u wat ze zeggen over Arnhem? Dat de meisjes zo mooi zijn! Meisjes uit Arnhem! Aduh!"

Pasar op een heuveltje

2010-07-06T09:49:00.002+02:00

Om ons de omgeving te laten zien had mijn vader een auto gecharterd. Of liever gezegd: hij had een broer van een vriendin inclusief auto geregeld. Daarmee konden we richting Kopeng om de Gunung Merapi en Gunung Merbabu te bekijken. Dat was in elk geval het plan. Het werd uiteindelijk Semarang. Laaghangende bewolking. Niets te zien.

View Larger Map

Semarang is de stad van mijn oma. Veel herinnert nog aan de koloniale tijd. Toko Oen voorop, maar ook de duizend deuren gevangenis... Ook hier zie je weer dat dit verleden niet meer leeft.

View Larger Map

De omweg leidde ook tot een onverwacht juweeltje : een pasar ergens in een bergdorpje (de naam ben ik al weer kwijt, maar het zou Ungaran geweest kunnen zijn) waar we de plaatselijke bakso hebben gegeten. Makan enak! Hier heb ik ook bijna L. kunnen verkopen, maar ik kon niet instemmen met de prijs. Heftig afdingen hielp niet: L. is niet te koop.

Op andere fronten trok ik echter aan het kortste eind. Bij Keta mocht de Belanda voor slechts $3 de berg op, tegen de 30 cent voor de Indonesiër. Ja, het leven is hard.

- Posted BlogPress from my iPhone

Zwetend naar Salatiga

2010-07-05T16:48:00.003+02:00

Nu ik weer terug ben in Yogja neem ik weer even tijd om wat ervaringen vast te leggen. Tussen twaalf en drie is het hier toch te warm. Iets waar de imam geen last van heeft, want die roept luidkeels op tot gebed.

De afgelopen dagen ben ik op bezoek geweest in Salatiga. Dat was geen sinecure want vanuit Yogjakarta betekende dat twee uur met de stadsbus richting het noorden. Connexxion kennen ze hier niet, maar de hop-on-hop-off methode wel. Met of zonder backpack. De zweetbus noemen ze het hier. Dat is geen metafoor.

View Larger Map

Wederom zaten we gedurende de eerste twee uur met de vraag of we wel de juiste richting opgingen, maar het was wel erg gezellig. Muziek, hapjes en ons toelachende gezichten. Want ook L. is hier met haar blonde haar een toeristische trekpleister. Ze moet constant met iedereen op de foto. Dat is niet erg, want voor 2000 Idr. is dat natuurlijk geen enkel probleem ;-)

Na een overstap en een motorritje waren we er. Eerst natuurlijk makan makan, want er gebeurt hier niets zonder voldoende brandstof. Daarna werden we aan iedereen voorgesteld. Handen en voetenwerk en veel blijven glimlachen. Daarna hebben we maar een dutje gedaan vanwege de jetlag. Bovendien moesten we fit zijn, want om 21:00 lokale tijd begon de kwartfinale. Met een Bintang in de ene hand en een pisang goreng in de andere zagen we daar de glorieuze 2-1! Gekkenhuis! Mijn vader kreeg bijna een derde hartaanval.

Erfgoed en zwavel

2010-07-04T10:32:00.003+02:00

View Larger Map

Jakarta is een aparte stad. Ik ben vanuit Nederland met veel verwachtingen vertrokken, maar weinig herinnert hier aan Nederlands-Indië. Die tijd is in de hoofdstad voorbij. Het is ook 'ons' erfgoed waar ik altijd aan denk bij Indonesië. Iets wat je beseft wanneer je voorbij de kippenbrug in Ancol loopt. Vergane glorie met een vleugje zwavel (zij die er geweest zijn weten wat ik bedoel). Jakarta heeft andere, eigen, prioriteiten. Daar veranderen de plukjes zwetende Nederlandse romantici (want wat moet je nu echt voelen bij die VOC mentaliteit) niets aan.

Het bijzondere zit dan ook in de kleine dingen en de eigen fantasie. Of de fantasie van Daniel: de baas van het museum Sejarah Jakarta. Daniel heeft een droom: de wederopstanding van een stukje Batavia, zonder roet, minimale infrastructurele schade en met hordes Belanda. Er is dus hoop. Met veel enthousiasme vertelde hij over zijn plannen om het een en ander te restaureren en bood ons als sluitstuk een limited editie kopie van een 17e eeuwse kaart van Batavia aan. Die hebben we maar in Jakarta gelaten. Dat leek ons veiliger. Bovendien moesten we op pad: naar mijn vader in Salatiga.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Kerata api

2010-07-04T10:19:00.003+02:00

View Larger Map

Terwijl ik dit schreef, schoof ik met de Argo Lawu richting Yogyakarta. Eigenlijk zou ik toen met mijn gezicht tegen het raam geplakt moeten zitten om alle cultuur op te vangen, maar dat hoefde niet. Het was pikkedonker, in de verte een lange rij oranje lantaarnpalen. Het was net de Nederlandse polder. De schuldigen: de Indonesische schooljeugd. Op vakantie met paps, mams, broertjes, zusjes, opa en oma. Alleen de nachttrein had nog twee plekjes.

Niet dat dit de reis saai maakt. Integendeel, 's nachts reizen is per definitie spannend. Waar ben je? Waar ga je heen? Het is een raadsel in het donker. Letterlijk, want we zijn op goed geluk ingestapt. Dit was minder avontuurlijk dan het klinkt. Voor vertrek liepen wij het Gambir treinstation in en werden we door het stationshoofd richting perron empat gestuurd, op het perron wist zijn collega echter te vertellen dat dit toch echt tiga moest zijn, maar dat was volgens een medereiziger een misvatting, waarop omgeroepen werd dat vanaf perron dua de trein naar Yogyakarta zou vertrekken. Het Belgische koppel naast ons ging voor tiga en wij uiteindelijk ook. Pas toen de conducteur onze kaartjes knipte zat ik lekker. Er kwam zelfs nasi.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Jakarta mengelmoes

2010-07-01T08:28:00.001+02:00

Lang leve de jetlag. Slaap? Ik heb het niet. Dat is handig aangezien het WK zich hier in de nacht afspeeld. Op reis zijn is één ding, het WK missen is een tweede. Hoewel Indonesië geen team in het toernooi heeft, is men hier bloedfanatiek. En dat gaat gek genoeg heel eerlijk. Men verdeelt het aantal aanwezigen namelijk over twee groepen: groep x is voor het ene team en groep y voor het andere. Wij waren voor Spanje.

Door het voetbal (en de Bintang) begon de dag wat traag. Dat is gezien de hitte helemaal geen verspilde tijd, want Jakarta is naast druk vooral HEET. Gelukkig heb ik hier helemaal geen last van: ik voel mij hier als een vis en het water. Ik heb duidelijk roots hier. Iedereen lijkt op een oom, tante of neef, maar dan kleiner. Toch wijzen steeds meer kleine dingen op het onontkenbare feit dat ik hier niet thuishoor: het begint met lachen, vervolgt met wijzen en eindigt met 'gado gado'. Ik mag mij dan wel op en top Indo voelen, maar daarmee spreek ik nog geen woord Bahasa.

Dit gebrek is tevens een zegen want we eten hier fantastisch: wat een late night snack had moeten zijn, werd een een volledige rijsttafel!

Dan ben je blij dat je niet op de budgettour bent. Toch voel ik mij af en toe bezwaard. Rijk ben je hier snel, maar arm nog sneller. Links en rechts zie je dat niet iedereen profiteert van de welvaart.

Welvaart creëer je echter voor een groot deel zelf en dat principe hebben de taxi chauffeurs hier het beste begrepen. Lopen is namelijk niet echt een optie in de stad. Het kan wel, maar dan moet je over meer dieptezicht beschikken dan deze halve blinde. Een goed alternatief is dan de taxi. Prachtige mannen en assertief, want de fooi berekenen ze zelf wel. 'Doe maar 5000 terug...', zei ik bijvoorbeeld tegen één van hen. Nou, dat had hij zelf al bedacht :)

Als afsluiter van de dag ben ik toen maar een potje gaan schaken met de zoon van de sigarettenverkoper aan de overkant. Grondig verslagen keerde ik tevreden terug na de eerste echte dag in Jakarta, Indonesië.

Kwantificeren

2010-06-29T20:00:00.015+02:00

Kwantificeren is een van mijn hobby's. Als digitale archivaris doe je naar mijn mening niet anders. Een paar getallen dus: 2:12000000, 90, 15, 5, 1/3 en 2. Mijn reis tot nu toe.
Op de 12 miljoen inwoners van Istanbul twee bekenden tegen gekomen. Met hen negentig minuten Robben beleefd.Vijftien uur lang me verbaasd over het menselijk vliegvernuft. Vijf tijdzones tussen Jakarta en Amsterdam. Als een echte toerist mij voor meer dan 1/3 laten afzetten door een taxichauffeur. En van twee dagen 23 maken.

- Posted BlogPress from my iPhone

Presentaties van de KVAN 2010 studiedagen

2010-06-17T10:32:00.000+02:00

Inmiddels zijn ook de presentaties beschikbaar via SlideShare.

Bijvoorbeeld:

Léon de Caluwé - Keynote

View more presentations from KVANdagen.

KVAN 2010: De tweede dag

2010-06-17T09:43:00.004+02:00

De beste zaken op een congres worden doorgaans buiten het officiële programma gedaan. Tijdens de KVAN studiedagen is dat niet anders. Het is een uitstekende gelegenheid om je collega's in den lande beter te leren kennen en om de instelling overstijgende problematiek eens goed door te spreken. De in mijn vorige post aangekondigde borrel was in dat opzicht dan ook een succes. Met de collega redactieleden van het Archievenblad sprak ik over de mogelijkheden en onmogelijkheden van digitale publicatie. Vanuit Rotterdam kwam er informatie over het e-concern en met Gelderland werd publieksbereik besproken. Voldoende thematiek. Een nadeel van deze congresroutine is dat de nachten kort zijn. Zeker wanneer er abdijbier wordt geserveerd: Mens sana nonpotest vivere in corpore sicco.

Gelukkig was de eerste inhoudelijke sessie van de dag de keynote van Léon de Caluwé. In één woord: prachtig. Caluwé sprak over de verschillende stijlen van denken en doen. Veranderkunde met kleuren. Er was veel herkenning in de zaal en hier en daar een gele, blauwe, rode, groene of witte kop. Voor degenen die er niet bij waren (en daar schrijf ik natuurlijk voor) zal ik hier het verhaal niet over doen. Ik raad je aan de kleurentest te doen. Ikzelf ben kleurenblind.

Daarna was het tijd voor serieuze zaken en inhoud. Maarten Hillenaar (CIO Rijk) ging in debat met Martin Berendse (Algemeen Rijksarchivaris) over de toekomst van de informatiehuishouding van het rijk en de rol van het archief. De boodschap was duidelijk: samenwerken en elkaar aanvullen met als kern de openbaarheid van bestuur. Beide heren werden ondersteund door een prachtige Prezi.

ICTNEDERLAND on Prezi

Van bestuur weet ik sinds de KVAN dagen alles, want tijdens de ALV van de vereniging ben ik voorgedragen en benoemd tot student-bestuurslid van de vereniging. Een grote eer en inhoudelijk een erg leuke klus. Als studentlid heeft de opleiding natuurlijk mijn grootste aandacht, maar in dat kader kijk ik ook erg kritisch naar de certificering.

Als kersvers bestuurslid was het dan ook voor de hand liggend dat ik deelnam aan de sessie onder leiding van Paul Breevaart over de te schrijven Archiefvisie van OCW. De sessie was bedoeld als try-out voor de discussiesessies die OCW gaat organiseren om zich te laten informeren vanuit het veld. De discussie moet nog loskomen, maar een eerste stap lijkt gezet.

foto: Rijckheyt, Heerlen

Hoewel er nog andere sessies zouden gaan starten meldde ik mij bij de stands, want er moesten een aantal zaken voorbereid worden. Als extra onderdeel van de studiedagen zou namelijk het voorstel 'Gemeenschappelijke e-Depot voorzieningen en services' worden ondertekend door een brede vertegenwoordiging stakeholders uit de archiefsector. Als geste werden de boekjes na afloop in gedrukte vorm verspreid en werden zij natuurlijk voor de digitale scherpslijpers (men kan, heb ik begrepen, soms zelfs aanstoot nemen aan niet-digitaal materiaal) ook via http://www.archief.nl/actueel/persberichten/presentatie-plannen-gemeenschappelijke-e-depotvoorzieningen digitaal beschikbaar gesteld. Inge Angevaare van de NCDD maakt verslag van de ondertekening op haar blog.

Tevreden verliet men daarna Rolduc. Het waren twee mooie dagen, leerzaam en interessant. Nogmaals hulde voor de organisatie! Op naar 2011!

KVAN 2010: De eerste dag

2010-06-14T21:14:00.001+02:00

Na een lange dag (in Amsterdam begint een dag Kerkrade om 5:45) in een prachtige omgeving is het tijd voor enige reflectie. Het diner is voorbij en de eerste sessies zijn ingedaald.
Grotere kaart weergeven
is het tijd voor enige reflectie. Het diner is voorbij en de eerste sessies zijn ingedaald.

Hoewel ik mij had voorgenomen om de #pckvan10 bij te wonen, is dit er niet van gekomen. Het was eerst zaak om de Nationaal Archief stand in orde te krijgen. Presentaties laten zich soms slecht laden en de boekjes moeten natuurlijk goed gesorteerd worden. Toch was ik op tijd voor de plenaire opening van het congres die werd verzorgd door de burgemeester van Kerkrade. Ongevraagd gaf hij een interessante analyse van de recente verkiezingsuitslag in zijn stad. Hij moest het blijkbaar kwijt.

Het congres werd rond 12:30 geopend en werd direct gevolgd door de eerste keynote. Dit was de lezing van Douwe Draaisma waarin hij een vergelijking trok tussen het geheugen en het archief. Een leuke metafoor en een erg leuke lezing. Deze keynote duurde echter tot 14:00 en de aandachtige lezer onder u heeft het al door: deze jongeman zat op hete kolen! Desondanks en dankzij mijn iPhone heb ik rustig gewacht tot na de opvolgende uitreiking van de Duparc prijs (die overigens zeer terecht is uitgereikt aan Julia Romijn-Wixley en Aron de Vries voor hun onderzoek naar toegankelijkheid) waarna ik met de andere archivarissen met Oranje koorts de 2e helft heb kunnen kijken van de naar mijn mening belabberde wedstrijd van het Nederlands elftal (pas toen Elia en Ibi er in mochten werd er voetbal gespeeld).

Na die opwinding was het tijd voor arbeid. Als zaalvoorzitter had ik de eer de presentatie van Elco van Staveren in te leiden die inging op de plannen van de Koninklijke Bibliotheek om tot een landelijke platform voor online digitale publicaties te komen. Uitstekend verhaal met een duidelijke boodschap: alleen door onze verschillen te accepteren, kunnen we samenwerken.

Goede initiatieven kwamen ook naar voren tijdens de presentatie van RODIN (Referentiekader Opbouw Digitaal Informatiebeheer). RODIN 'is een handzaam instrument voor een adequate en toekomstbestendige inrichting van digitale beheersomgevingen. In de vorm van een checklist kunnen informatiemanagers, adviseurs DIV, archiefinspecteurs en auditors meten in welke mate hun organisatie 'in control' is als het gaat om de verschillende vastgestelde normen en standaarden op het gebied van digitale informatievoorziening. De checklist is niet alleen toepasbaar op overheidsinstellingen die onder de Archiefwet vallen, maar ook op niet-overheden die good governance hoog in het vaandel hebben.' Een goed initiatief, maar wat ik persoonlijk mis een wegingsfactor: wat betekent compliance met RODIN? Al is de selectie van de checkpoints natuurlijk een weging op zichzelf.

Genoeg discussie voor de borrel dus. En daar ga ik dan ook nu naar toe.

Halen en brengen

2010-06-06T18:19:00.002+02:00

Mijn oude middelbare school bestaat dit jaar 90 jaar. Dat was een uitstekende aanleiding voor een reünie. Ook voor de class of 1998. Dit betekende natuurlijk ook dat er een goed gepolijst verhaal moest komen over de heroïsche zegetocht na mijn vertrek uit Roosendaal. Helaas kon je daar in vroeger nog wel mee afkomen. Een duur pak, een geleasde vrouw en auto en een persoonlijke lening en je was het mannetje. Tegenwoordig ligt dat anders.

Je bent bekend. Iedereen weet wat je doet. Via Twitter, LinkedIn, Facebook, SchoolBANK en Hyves kun je ieders doopceel lichten. Wat doet die flapdrol die links vooraan zat tegenwoordig voor de kost? Is die oude liefde al getrouwd met drie kinderen? Weinig is meer privé als je enige activiteit hebt ontplooid op het net. Maar dat is nu ook de fun. Je houdt contact met mensen over heel de wereld. Je weet wat de ander bezighoudt. Nooit meer die intro “Wat is het lang geleden..........” Je pakt de draad direct weer op, omdat je elkaar gisteren nog op Facebook hebt gezien.

Zo werkt het ook met je professionele contacten op het net. Je weet waar iemand mee bezig is. Je kunt helpen en samenwerken. Eens even sparren over een nieuw idee of informatie brengen wanneer je ziet dat er iemand met een vraag zit. Daar liggen nog veel mogelijkheden voor het archief. We zijn goed in ontvangen, maar kunnen nog zo veel meer brengen.

Instant alles

2010-06-06T17:51:00.000+02:00

Infobesitas. Een nieuwe ziekte voor een nieuwe tijd.

Bekijk de video in andere formaten.

Op GGZnieuws.nl wordt beschreven wat deze nieuwe aandoening inhoudt. De angst om er niet meer bij te horen omdat je bepaalde informatie mist. Vervelend, omdat de informatie je massaal toegeworpen wordt. Als archivaris heb je het relatief makkelijk, want je bent getraind in het selecteren en waarderen van informatie. Aan het archivarislijf geen polonaise!

Zeker niet omdat we met velen zijn en we allemaal bijdragen aan het selectie en waarderingsproces. Via Twitter, Facebook, LinkedIn en Instant Messaging (IM) houden we elkaar op de hoogte van de laatste nieuwtjes, wetenswaardigheden en voetbaluitslagen. Overige informatie is ruis.

IM is nog directer. Even een bilatje met een collega in Korea? Geen probleem: direct contact, zonder ruis. Andersom kan onze archiefgebruiker vanuit de eigen luie stoel vragen afvuren over de laatste online toegang zonder dat daar een reis richting Den Haag tegenover moet staan.

Maar waarom niet even een belletje? Dat is toch ook direct? Een telefoontje kan natuurlijk ook altijd, maar beschrijf jij maar eens in drie tellen de linker bovenhoek van die Kadasterkaart... Met IM kun je direct een detailafbeelding meesturen. Handig, direct, eenvoudig en bovendien leuk.

De koffieautomaat online

2010-05-30T21:10:00.000+02:00

In mijn korte professionele leven heb ik het meeste geleerd in het bijzijn van koffie. De koffieautomaat als drinkplaats voor de homo archivaris. Hier leer je als jongeling de kneepjes van het vak. Overleven op de oneindige steppen van het records continuüm. Beschrijven of beschreven worden.

Twitter is de online koffieautomaat. Hier hoor ik de laatste kunstjes uit archievenland. Hier krijg ik de nieuwste standaarden, oplossingen én fouten geserveerd. In een heerlijk ongedwongen sfeer. Ik leer collega’s kennen die ik wellicht nooit in de levende lijve zal ontmoeten, maar op den duur misschien beter ken dan mijn collega’s aan de overkant. Voor- en nadelen dus. Maar vooralsnog geniet ik enorm van de voordelen.

Zand in de ogen

2010-05-26T22:02:00.000+02:00

Van alle dingen vind ik de sandbox het minst motiverende ding. En dat terwijl ik in de wiki juist een grote motivatie ie. De reden is eenvoudig. Na ding #13 is #14 een beetje mosterd na de maaltijd.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het idee van de zandbak niet kan waarderen. Het is namelijk een ideale methode om te kijken of een wiki wat voor je organisatie is en of een wiki wel het meest geëigende instrument is om je doel te bereiken. 2.0 applicaties moeten mijns inziens namelijk nooit als een doel op zich worden gezien. Het gaat om de manier van communiceren en niet zozeer om het instrument. Dus in een zandbak springen voorkomt zand in je ogen.

En om af te sluiten een klassieker op het gebied van zandbakken ;-)

Motivation by wiki

2010-05-25T22:05:00.003+02:00

Mijn conclusie na het bekijken van diverse wiki's is voor mij dat een wiki zo succesvol is als de gebruikersgroep die er achter staat. Een niet zo een wereldschokkende conclusie, maar als ik denk aan de toepassingen wel een heel belangrijke. Is je gebruikersgroep klein, slecht gemotiveerd of zit deze gewoon zonder tijd dan is een wiki net zo handig als elke ander kennisdelingsinstrument. Sterker nog, dan zou ik er niet eens aan beginnen.

Maar beschik je wel over die potentieel grote, gemotiveerde en enigszins timemanagementgewijsonderlegde gebruikersgroep dan is de wiki een ideaal instrument om kennis te delen en vast te leggen. Zeker wanneer de middelen beperkt zijn en je niet te veel wil leunen op een ondersteunende organisatie.

Het lijkt mij een ideale manier van werken binnen een kennisorganisatie. Je krijgt als deelnemer een eigen verantwoordelijkheid en vrijheid ten opzichte van de organisatie om je kennis vast te leggen en te delen. Dat laatste maakt het nog idealer omdat je informatie automatisch voor de gehele groep beschikbaar maakt. Dat dwingt je er als auteur toe om je bijdrage goed te ordenen en op te schrijven. Peer review on the job! Wat wil een kenniswerker nog meer?

Altijd maar weer een label op dingen willen plakken

2010-05-24T14:47:00.001+02:00

Het is weer verkiezingstijd: debatten, posters en veel, heel veel labels. Socialist, liberaal, populist, christen, Henk of Ingrid. Iedere deelnemer aan het politieke debat krijgt onherroepelijk een stempel opgedrukt. Dat die classificaties vaak de plank misslaan doet vaak niet ter zake. Neem bijvoorbeeld de labels Henk en Ingrid. Henk en Ingrid staan in het PVV psyche bekend als de normale man en vrouw, die bijkans schreeuwen om premier Geert. Dat een ander –niet in het minst Henk en Ingrid zelf- hen kan zien als potentiële D66 of Groen Links stemmers doet daar niets aan af. Henk en Ingrid hebben als labels een bepaalde connotatie gekregen. Elk label, elke tag, elke beschrijving is dan ook context afhankelijk. Tagging alleen leidt dus niet automatisch tot betere ontsluiting, maar geeft je zoals Ton de Looijer al zegt wel inzicht in het perspectief van de gebruiker.

Delicious is daarom voor mij vooral handig om te zien wat vrienden en collega’s belangrijk of interessant vinden. Hun context ken ik waardoor hun tags ook betekenisvol zijn voor mij. Om die reden zijn we binnen het huidige programma Beleid (waar ik tijdens de transitie nog deel van uitmaakte) ook begonnen met Delicious om elkaar op de hoogte te houden van interessante websites.

Dat zoiets voor gebruikerscommunities met hun eigen onderzoeksjargon ook goed werkt, lijkt mij evident.

10 x 2.0 wolkjes

2010-05-03T21:56:00.000+02:00

Na de eerste dingen ben ik zelf steeds enthousiaster geworden over alles wat met 2.0 te maken heeft. Maar betekent dat ook dat wij als archivarissen al ons geld op 2.0 moeten zetten? In mijn optiek zijn we vooral bezig geweest met een nieuwe manier van communiceren. Iets wat we als archivarissen ook kunnen doen met ons publiek. Dat kan dankzij internet een stuk sneller, eenvoudiger, efficiënter en directer. Vooral dat laatste heeft een grote impact: kennis van de gebruiker kan zonder tussenkomst worden vastgelegd en verzameld. Dat hoeven we zelfs niet meer zelf te doen: opslag is geen issue meer, de cloud is the limit. Alles interactief, alles delen, alles doen, alles in de wolk. Dat hier mooie dingen uit kunnen komen, heb ik kunnen zien bij ding #1 tot en met #10.

Maar we moeten daarbij niet vergeten dat we het uiteindelijk over hulpmiddelen hebben. Instrumenten waarmee we mooie dingen kunnen maken en laten maken. 2.0 is geen doel op zich. Het feit dat we iets kunnen, hoeft nog niet te betekenen dat we het ook moeten doen. Iets niet 2.0 doen wil nog niet zeggen dat we 1.0 bezig zijn.

Dus zoals bij alles: bezint eer u begint. Want voor je het weet...

Vous-êtes shit

2010-05-02T16:12:00.001+02:00

De laatste dag begon vrij vroeg. Ons hotel lag namelijk in de rosse buurt. Altijd gezellig, maar op 30 april 6:00 iets minder gezellig. Een ontevreden manspersoon riep namelijk gedurende een uur tegen een mij verder onbekende andere persoon: "Vous-êtes shit!" Nu is mijn Frans niet meer wat het is geweest, maar deze boodschap kon ik wel plaatsen. Vroeg op dus, maar op tijd in het congrescentrum.

Volgens mij zoek je tijdens een congres altijd naar directe toepassing voor je eigen werk. Vaak komt het daar niet direct van, maar dit congres had als uitdrukkelijke opdracht de praktijk. En juist op de laatste dag was er een heerlijk praktische sessie van Christopher Prom die een aantal testcases aan ons presenteerde. Op zijn website reikt hij ons allerhande hulpmiddelen aan voor digitaal archiveren. Daar ga ik nog eens nader naar kijken. Ik werd er meteen enthousiast van.

Het congres werd afgesloten met Charles Leadbeater, een zelfverklaard ideeën generator. Hij vertelde een leuk verhaal over de veranderingen in de omgang met informatie. Een luchtige afsluiting van het congres. Nu nog wachten op de presentaties. Die worden binnenkort geplaatst op de website van het SFA.

Omdat ons vliegtuig pas in de avond zou vertrekken, hebben we de rest van de dag rondgelopen in het prachtige Genève. Zoals altijd kwam daar weer voldoende beroepsdeformatie bij kijken. Archivarissen leren het helaas nooit.

Maar gezien het semi-lekkere weer hebben we ook voldoende van de stad kunnen zien én zijn we op zoek geweest naar presentjes voor het thuisfront. Gelukkig hoefde ik er niet lang over na te denken...

De derde dag

2010-05-02T15:49:00.000+02:00

Mijn derde dag begon met een sessie over some things and no things door Evert Florijn en Gary Brannan. Zij gingen in op de nieuwe media en de wezen ons op het feit dat archivarissen moeten veranderen in wereld waarin informatie niet meer tastbaar is: "if it's not tangible it doesn't mean it's not important". Helemaal waar, doch er miste wel een stukje. In elke discussie over 2.0 en andere 'nieuwe' media mis ik het waardering & selectievraagstuk. Het is waar dat we te maken hebben met fundamenteel andere archiefstukken, maar het gaat nog altijd om archiefstukken. Waardering & selectie horen daar bij. In andere woorden: het feit dat we veel meer kunnen vastleggen, wil nog niet zeggen dat we dat ook moeten doen. Gelukkig kwam Charles Jeurgens daar nog op terug in zijn verhaal over Appraisal between risk and choice. Kwam het toch nog goed ;-)

Iemand die ook over 2.0 heeft geschreven is Steve Bailey en hij verzorgde een keynote na de lunch. Hier had ik erg naar uitgekeken omdat ik ook heb genoten van zijn boek. Hij stelde niet teleur. Hij bracht een stevige stelling: "the future of digital preservation lies with Google" en stelde daarbij natuurlijk meteen de vraag of dit nu ook de bedoeling is... Het argument was vrij eenvoudig: Google centraliseert op het web. Steeds meer mensen, bedrijven en ook overheden maken gebruik van de diensten van Google en slaan hun informatie op in de cloud. Dit is op zich geen probleem, maar betekent wel dat het Google is die deze informatie beheert en behoudt. En Google heeft terecht andere belangen. Bailey stelde dan ook dat wij onze verantwoordelijkheid moesten nemen in de cloud... Hoe we dat gaan doen? Houd zijn blog maar in de gaten.

De dag eindigde met een galadiner mét dresscode.

Het eten was heerlijk, maar de traditionele jodelmuziek had voor mij niet gehoeven. Maar gelukkig overheerste de gezelligheid. Na het diner ben ik met een aantal Vlaamse collega's door de stad gaan wandelen en hebben we een aantal prangende archiefkwesties opgelost onder het genot van enkele welgeplaatste pressions.

Nummer 2

2010-05-02T15:17:00.000+02:00

De vorige post is enigszins met haast geschreven omdat mijn ogen bijna dichtvielen. Een rustig diner met goede wijn waren de schuldigen. Vandaag ben ik scherp. Ik moet immers drie wedstrijden in de gaten houden: NEC-Ajax, NAC-Twente én (voor de vorm) AZ-PSV.

Na een eigen bijdrage is een congres een stuk beter te verteren. De handen vrij en sessies volgen, handjes schudden en informatie verzamelen. Daar kun je een dag mee vullen.

Maar er lag ook ander werk te wachten: de Flying Reporters verwachtten ook nog een stukje van mijn hand. Deze groep enthousiaste nieuwe archivarissen zorgden net als in Kuala Lumpur weer voor een live verslag van het congres. Dit maal via een weblog. Omdat ik een van de reporters nog ken uit het verre Oosten mocht ik ook een stukje bijdragen. Een andere interessante sessie werd verzorgd door Jane Stevenson over de Archives Hub EAD editor en de nieuwe Digital Archiving Object (DAO) EAD tag. Interessant! Daar moet ik Collectiebeheer nog eens over uithoren. Kunnen we hier iets mee met betrekking tot hybride archieven? Helaas moest ik iets eerder weg, want er was een andere sessie die ik absoluut niet wilde missen. Want niemand minder dan Luciana Duranti zou gaan spreken over Digital Forensics en Diplomatics. Naast de inhoudelijke interesse was ik ook benieuwd naar de persoon Duranti. Het is namelijk altijd leuk om de mensen die je quote in je eigen paper eens in levende lijve mee te maken. Het viel niet tegen. Het zat wel goed met die quote.

Praktische zaken

2010-04-28T23:36:00.002+02:00

Het laatste nieuws hier is de ‘overwinning’ van Inter. Slecht nieuws dus. Ik haal de jongens nooit meer in bij de Uefa Fantasy Champions League. Gelukkig heb ik vandaag al een ander hoogtepunt gehad. Om 12:00 mochten collega B. en ik namelijk aan de slag: “Post-custodial approaches at work in the Netherlands”. Een duo presentatie.

Beiden waren we eerlijk gezegd toch zenuwachtiger dan verwacht. De zaal zat dan ook voller dan verwacht en we hadden bepaalde verwachtingen gewekt. We hebben ons best gedaan. Ons verhaal ging over de inspanningen die we leveren met het ministerie van BZK en het Kadaster. Theorie en praktijk. We hadden een overvol programma en hadden dan ook de grootste moeite om ons binnen de tijd te houden. We liepen 7 minuten uit en ondanks onze eigen zenuwen, het noemen van post-cusfodial approaches en minifries of the Inferior waren de reacties positief. Onze boodschap was overgekomen. Vooral het feit dat we ingingen op de “lessons learned” werd erg op prijs gesteld.

Dat is misschien ook het thema van ECA. Theorie verbinden met de praktijk of zoals tijdens de openingsceremonie werd gezegd: “we must overcome practical issues.”

Het congres steekt ook in alle opzichten in op de praktijk. Alle 650 deelnemers zijn zich bewust van de praktische issues van het digitale archiveren en beseffen ook dat “e-archiving is something of the present, not the future”. Het congres trapte af met onze eigen emeritus hoogleraar Eric Ketelaar die ons wees op de veranderde verantwoordelijkheden van de archivaris. Op een vraag uit het publiek wat ons archivarissen onderscheid van informatiemanagers of ICT-ers had hij dan ook een duidelijk antwoord: “wij zijn verantwoordelijk voor het gehele continuüm van het record. De context. Niet alleen voor de individuele stukjes informatie. Het congres is begonnen.

ECA 2010: de eerste dag

2010-04-27T23:29:00.002+02:00

Vandaag aangekomen in Genève met collega B. na een vrij oninteressante reis vanuit Amsterdam. Geen aswolk, geen turbulentie. Maar op het vliegveld begon het congres direct. Want aan de bagageband kwam ik een oude bekende uit Kuala Lumpur (ICA 2008) tegen. Een Flying Reporter! Meteen ingezet op een aardig artikel over onze presentatie. Je moet het toch ergens vandaan halen.

Daarna door naar de stad en het hotel. Stad geweldig en hotel interessant... Ze rekenen hier volgens mij ook een geweldig uurtarief.

Na het regelen van de formaliteiten was het tijd voor serieuzer werk. We hebben onze presentatie eens stevig onder handen genomen. Na een uur of twee stevig onderhandelen waren er qua verdeling wel uit. B. de theorie en ik de praktijk. Het wordt een mooi verhaal. Jammer dat we maar een half uur mogen praten. Aan de andere kant: het mag soms ook wel wat korter.

Met een goed gevoel gingen we dan ook naar het congrescentrum. Want daar begon het echte werk: de eerste borrel. De borrels zijn het moeilijkst. Een presentatie schud ik er wel uit, maar een interessante conversatie gaande houden èn enigszins doordrinken op een inmiddels lege maag is lastig. Gelukkig had ik voldoende rugsteun van mijn collega's en is Daniel Pitti een leuke gesprekspartner.

Maar leuke gesprekspartner of niet, de maag won het uiteindelijk.

Om een uur of acht zijn we richting een restaurant gegaan met onze congrestasjes en hebben we ons versterkt met een lekker stuk vlees. De eigenaar was zo vriendelijk om de televisie aan te zetten dus ik heb Bayern weer zien schitteren. Met als gevolg dat ik op dit tijdstip nog achter mijn laptop zit te tikken. En dan te bedenken dat ik ook nog iets voor de Flying Reporters zou schrijven...

Morgen verder.

Eerlijk delen?

2010-04-24T15:18:00.000+02:00

Om een zinvolle toepassing te vinden voor Google docs heb ik hard moeten nadenken. In beginsel is het natuurlijk een prachtige toepassing. Samen werken aan een dossier. Ideaal! Wie kent het niet? Je werkt in een werkgroep aan hèt idee van 2010. Iedereen heeft inspraak en mag zijn of haar zegje doen. Dat betekent in de meeste gevallen dat jij als secretaris (als zodanig benoemd omdat je er de eerste vergadering niet bij kon zijn) een stortvloed aan revisies mag doorploegen om te komen tot een idee van 2010. Op zulke momenten biedt een tool als Google docs de oplossing: slechts één stortvloed en netjes gedocumenteerd in tijd.

Maar dan moet wel iedereen met Google werken en het is de vraag of je alles wil delen met de grote G. Gevoelsmatige kwestie misschien, maar laten we eerlijk zijn: soms zijn de reclames bij je Gmail wel erg gepersonaliseerd...

Toch heb ik er wel iets voor gevonden. Volgende week reis ik samen met o.a. Bart Ballaux af richting Genève voor het ECA 2010. Om een optimaal programma te volgen, heb ik een persoonlijk programma gemaakt dat ik deel met de meereizende collega's. Daarnaast heb ik een format voor sessieverslagen aangemaakt, want we hebben natuurlijk allemaal de intentie om uitvoerige verslagen te maken... :-)

Op de kaart

2010-04-18T22:25:00.001+02:00

Grotere kaart weergeven

Na het kijken van een documentaire over SXSW in Austin Texas ben ik begonnen met georeferen. Één van de ‘entrepreneurs’ sprak zijn vertrouwen uit in de Gowalla. Dan kun je natuurlijk niet achterblijven.
Gowalla is ‘the easiest way to share places you go with friends’. Dat hebben mijn friends geweten: ik hield enkele dagen nauwkeurig bij waar ik was, wanneer ik daar was en eventueel wat ik daar deed. Dat werd mij –tot mijn grote verbazing- niet in dank afgenomen. Het blijkt namelijk dat ik mij meestal op een NS station bevind en dat kan niemand ook maar iets schelen. Ik werd dan ook vriendelijk verzocht mijn georeferentie te staken. Of in ieder geval de link naar Twitter en Facebook te doorbreken. Ik ben maar gestopt. Georeferen is niets voor mij.

Archiefstukken daarentegen zijn ideaal georeferentiemateriaal. Archief is procesgebonden informatie waarmee wij als onwetende burgers processen kunnen reconstrueren. Elk proces heeft geografische kenmerken. Bij kaarten is die link evident, maar ook tekstuele archiefdocumenten kunnen nu eenvoudig geografisch tot leven gebracht worden. Dat maakt mij ook zo nieuwsgierig naar de acquisitie van tweets door de LOC. Zit hier ook de geoinfo die je aan een tweet kan toevoegen bij zoals Layar dat al doet? De landkaart van een roddel…

Terug naar de bron weergeven op een grotere kaart

Brandend zand en andere verhalen

2010-04-04T11:15:00.002+02:00

Zoals ik het zie, zijn archieven een communicatiekanaal naar het verleden. In mijn geval letterlijk, want het is een manier geworden om met mijn vader te praten over zijn verleden. Het kenmerkende van mijn vader is namelijk dat hij niet of nauwelijks over zijn verleden praat. Het is taboe. Archieven zijn niet taboe, hoogstens beperkt openbaar. Daar liggen dus mogelijkheden.

Zoals mijn naam al verraadt, heb ik Chinees bloed. Ik ben dan ook een product van de Nederlandse koloniale geschiedenis. Mijn vader werd geboren in Nederlands-Indië in de stad die nu Jakarta heet. Mijn oma was een Indische Nederlandse en opa een Indische Chinees.

http://www.flickr.com/photos/luluk/ / CC BY-NC-SA 2.0

Het geboorteland van mijn vader bestaat niet meer. Na de soevereiniteitsoverdracht raakte hij en vele anderen als het ware een stukje van hun geschiedenis kwijt. Zij woonden niet langer in Nederlands-Indië, maar bevonden zich plotseling in de nieuwe republiek Indonesië. En hoewel mijn oma een Nederlands paspoort had, werden mijn vader en zijn broers en zussen plotseling Indonesiërs.

In het dagelijks leven merkte mijn vader hier niet veel van. Hij was nog jong. Maar op zijn tiende werd de nieuwe realiteit ook aan mijn vader opgedrongen. Wat in Nederland bekend staat als Zwarte Sinterklaas heeft mijn vader aan den lijve meegemaakt. In 1957 nationaliseerde Soekarno alle Nederlandse bedrijven in Indonesië en werden de Nederlanders gesommeerd het land te verlaten. Mijn oma moest vertrekken en nam haar kinderen mee. Opeens was mijn vader stateloos.

Dit is een traumatische ervaring geweest voor veel Indische Nederlanders en ook voor mijn vader. Vaak is het onderwerp nog steeds taboe en wordt er niet over gesproken. De tweede generatie wil echter meer weten van het verleden van haar ouders en moet op zoek naar andere bronnen: archieven.

Het Nationaal Archief is in dat opzicht een schatkamer. De vele overheidsarchieven geven een beeld van Nederlands-Indië en van het leven dat mijn vader daar geleefd heeft. Maar hoe kom ik dichter bij mijn vader zelf? De overheid is slechts een van de actoren in de samenleving en vertelt slechts een deel van het verhaal.

Een mooie ontdekking deed ik in een particulier archief dat door het Nationaal Archief is verworven. Daar vond ik een passagierslijst van de m.s. ‘Johan van Oldenbarnevelt’ van de Stoomvaart Maatschappij Nederland uit 1957. Daaruit blijkt dat mijn oma, mijn vader, ooms en tante in december vertrokken uit de haven van Tanjung Priok richting Amsterdam. Ik weet in welke hut zij zaten, wie hun buren waren en hoeveel de overtocht heeft gekost (adoe duur!). En dat mijn oma had gewerkt als modiste. Kleine beetjes informatie over het leven van mijn vader. Die ik kan delen via archieven.

2.20.23 Inventaris van het archief van de Stoomvaart Maatschappij Nederland (SMN), (1853) 1870-1972 (1973), inv.nr. 963

Ik wacht dan ook op de overdracht van het archief van het Hoge Commissariaat in Indonesië te Jakarta. Daar zouden dossiers in kunnen zitten over de nationaliteitsaanvraag van mijn vader. Het heeft Hare Majesteit namelijk ooit behaagd mijn vader de Nederlandse nationaliteit te verlenen…

Filmen alsof je leven er van af hangt

2010-04-03T21:45:00.001+02:00

Ding #8 komt wat laat voor mij. Youtube is al een oude bekende. Hele avonden kun je er mee vullen. Vaak het teken dat het feestje thuis klaar is... Want zo begint het meestal: je laat een filmpje zien aan je vrienden en daarna weet iedereen er wel weer eentje. Exit feestje; enter Youtube. Ik eindig meestal bij Eddy Murphy en Michael Jackson.

Maar gelukkig zijn er ook serieuzere toepassingen voor Youtube. Zo kunnen we dankzij het Nationaal Archief de gehele 7e Ketelaarlezing terugzien op Youtube...

Inspirerend, maar misschien leent de Ketelaarlezing zich niet echt voor dit medium. Youtube noem ik vluchtig en daar hoort bij luchtig. En dat hebben ze bij Digital Preservation Europe (en die kun je zelf niet vluchtig noemen) begrepen.

Youtube kan dus gebruikt worden om een heel ander publiek te bereiken! Maar hou dan wel rekening met de concentratiespanne van dat publiek ;-)

Mashen?

2010-04-03T21:16:00.003+02:00

Mashen? Is dat net zoiets als moshen?

Toen ik nog jong en onbezonnen was, hield ik van metal, hardcore en punk... Hoogtepunt van de week was dan ook het bezoek aan the Pitt (Voor de kenners: de metalbar van Roosendaal)! Daar kon je uit je dak gaan in de moshpit. Daar verloor ik een deel van mijn voortanden. Daar werd ik vroegwijs. Daar leerde ik moshen.

Maar mashen is geen moshen. Al kun je daar ook wat energie kwijt. Vooral spelling met flickr blijft leuk.

Dat mashen bevalt me wel... Dat kost me geen tanden.

PS Tegenwoordig heb ik bitje in ;-)

ICA 2008 Kuala Lumpur

2010-04-03T20:36:00.002+02:00

ICA 2008 Kuala Lumpur
Originally uploaded by ruudyap

Het is weer Paasweekend. Dat betekent sociale verplichtingen. Terwijl ik mijn tijd liever steek in sociaal vrijwilligerswerk... Gelukkig heb ik nog wat dingen liggen. Heerlijk dat studeren!

Als tweede onderdeel van ding #6 wordt er gevraagd wat archiefgerelateerde foto's te schieten en die op Flickr te plaatsen. Gelukkig had ik nog wat foto's liggen.

Dit is er één van. Een trots moment. Dat natuurlijk gedocumenteerd moest worden. Al was het alleen maar ter verantwoording van die lange vlucht.

Dat verantwoorden lijkt dus steeds makkelijker te worden. Maar daar kun je als archivaris nog uren over doorschrijven...

#6 Ontdek Flickr

2010-04-03T12:12:00.000+02:00

Foto's maken, foto's online bewaren, foto's delen. Hadden ze Flickr maar een jaartje of twintig geleden gehad. Dan had ik misschien ook wat meer kinderfoto's over. Ruud in een badje. Dat soort dingen.

Helaas heb ik nog één chronologisch slecht geordend fotoboek met foto's uit mijn jeugd over. Het resultaat van mijn omzwervingen als student, een scheiding hier en daar en een misverstand over een aantal verhuisdozen. Zie hier het resultaat:

Gelukkig hebben we nu dan Flickr. Nooit meer mijmeren over het verleden naar aanleiding van een verloren Praxisverhuisdoos. Gewoon een zoekvraag opvoeren en daar zijn ze dan: de babyfoto's.

Dat hoeven we niet eens zelf te doen. Kijk maar naar de photostream van het Nationaal Archief. Mijn vader heeft geen foto gemaakt toen hij vanuit Tandjung Priok op de boot (Johan van Oldebarneveld) naar Nederland werd verscheept op verzoek van Soekarno, maar via Flickr kan hij een stukje van zijn verleden (her)ontdekken. Vandaar ook de de onderstaande foto van een schoolklasje kleine Indo's. Zo heeft mijn vader ze ook gebouwd.

RSS en ordenen

2010-03-22T19:42:00.001+01:00

http://www.flickr.com/photos/expressmonorail/ / CC BY-NC-ND 2.0

Eerlijk gezegd heb ik in mijn vorige blog onbedoeld een onwaarheid opgeschreven. Ik gebruik dan wel MobileRSS op mijn iPhone, maar die app maakt weer gebruik van Google Reader. Al die onderling verbonden applicaties. Ik weet het soms ook niet meer. Maar is dat erg? Zolang het maar werkt, denk ik dan.

In ieder geval ben ik gaan zoeken naar nieuwe interessante blogs en sites en daarmee naar nieuwe feeds. Erg enhousiast ben ik daar niet mee geweest, want ik vind dat ik het aantal feeds beperkt moet houden: ik moet ze ook kunnen lezen. Ik heb een nieuwe feed toegevoegd: ReadWriteWeb lijkt mij een leuke site.

Daarna maar eens aan het beheer van feeds gaan zitten. Altijd een uitdaging, want ondanks mijn opleiding tot archivaris wil ik nog wel eens in het pertinentiebeginsel vervallen. Het resultaat mag er ondanks dat dan ook zijn ;-)

RSS

2010-03-22T08:32:00.003+01:00

Vandaag zijn ding #4 en #5 vrijgekomen. Op het programma staat RSS: Really Simple Syndication. RSS gebruik je om snel je favoriete pagina's op nieuwe items te checken. Ideaal want je krijgt overzichtelijk en snel een goed overzicht van de voor jou interessante webpagina's.

Maar zoals met alles geldt ook voor RSS: bijhouden! Een goede tip van onze coaches is dan ook: het RSS feeds lezen een vaste plaats in je dagelijkse routine. Iets wat ik absoluut onderschrijf.

Zoals ik al aangaf was treinreizen voor mij vaak verloren tijd. Samengepakt in de 2e klasse. Heerlijk. Maar sinds de iPhone en de MobileRSS app is het goed toeven in het OV. Mijn feeds lezen doe ik elke ochtend en avond in de trein. Van de meer profane Voetbalprimeur feed tot de meer verantwoorde Economist, New Scientist, DEN en Archivenext feeds.

Zelf lezen is natuurlijk een ding, maar Web 2.0 is natuurlijk gericht op het delen van informatie. MobileRSS is niet alleen handig omdat ik in de trein kan bijlezen, maar ook omdat je via deze app makkelijk feeds kan plaatsen op Twitter, Facebook of andere communities. Zo heb je niet alleen zelf de belangrijkste informatie te pakken, maar deel je die ook met anderen (al is het natuurlijk wel zo dat het meeste dat ik belangrijk vind, van twijfelachtige waarde is voor anderen).

Nu even kijken wat ding #5 precies van mij vraagt.

Toegankelijkheid

2010-03-18T10:35:00.001+01:00

http://www.flickr.com/photos/boojee/ / CC BY-NC 2.0

Het is weer donderdag en dat betekent studeren. Archiefwetenschap. Vandaag staat er literatuurstudie voor de module toegankelijkheid op het programma. Volgens mijn laatste planning heb ik een kleine week achterstand, dus vandaag wil ik wat meters maken. Lastig aangezien ik mij wil werpen op het toepassingsprofiel metagegevens en de NEN-ISO 23081. Enorm belangrijk, maar nu niet echt meeslepende literatuur. Ik ga vooral kijken naar het aspect uitwisselbaarheid. De cruciale factor in mijn optiek. Vandaar ook dat ik als (studie)visie op toegankelijkheid heb geformuleerd:

Toegankelijkheid valt te beschrijven als de geschiktheid van een archiveringssysteem om op effectieve wijze het archief te laten interpreteren en diens stabiliteit en continuïteit te waarborgen.

Artikel eDepots in het Archievenblad

2010-03-16T10:30:00.002+01:00

Onbekend maakt onbemind. Dat geldt ook voor het e-Depot. Klinkt aardig, maar ook ver weg, moeilijk en soms beangstigend complex (om nog maar te zwijgen van duur). Om het imago op te krikken en om ook een inhoudelijke discussie te strarten, is er in het Archievenblad een groot artikel geplaatst over de e-Depots in Nederland. Ondergetekende heeft er aan mee geschreven, dus een vermelding kan ik niet achterwege laten.

Op afstand

2010-03-15T21:16:00.000+01:00

Normaliter is de reistijd Den Haag - Amsterdam weggegooide tijd. Gestolen tijd. Werken of lezen? Vergeet het maar! In een overvolle trein helpen alleen een koptelefoon en iPod je de rit door. Maar als deze blogapp werkt, dan krijgt het reizen misschien toch nog zin.

- Posted using BlogPress from my iPhone

Yap 2.0

2010-03-15T15:01:00.000+01:00

Eerlijk gezegd hield ik mij tot voorkort niet echt bezig met 2.0 omdat ik er nooit echt voor ben gaan zitten. Het was ook niet handig. Alles veranderde toen ik eenmaal de beschikking kreeg over een iPhone! Geweldig speelgoed dat goed voor 2.0 gebruikt kan worden: twitter, facebook, linkedIn... Alles via de iPhone en op elk willekeurig moment. Opeens vond ik het nodig mijn ervaringen te delen met de wereld. Leuk voor mij, maar ongetwijfeld minder interessant voor de rest. Dat ik PSV de beste club vind van Nederland (en dat zeg ik na 14 maart 2010 nog steeds!) is nu iedereen die mij 'volgt' wel duidelijk...

Maar inmiddels heb ik ook nuttigere zaken ontdekt. Als ik nu een vraag heb over archiefzaken gooi ik hem op Twitter en binnen no time heb ik antwoord!

Ja hoor!

2010-03-15T14:49:00.000+01:00

Vandaag was het dan zo ver: ik zou kunnen starten met 23 archiefdingen. Ondanks stevige tegenwerking door de NS kwam ik met minimale vertraging aan in de studiezaal. Daar was de inleiding al bezig, maar ik mocht gelukkig geruisloos aansluiten.

Het eerste ding is het inrichten van een blog. Ik heb maar gekozen voor blogger omdat ik hier in het kader van een pilot met de RHC's al gebruik van maak. In tegenstelling tot die blog zullen jullie het hier moeten doen met mijn persoonlijke overpeinzingen (inclusief taalfouten).